Welkom
Welkom op mijn website!
Het is mij een eer u als lezer te mogen verwelkomen. Ik schrijf, ik spreek en het resultaat is op deze website te zien. Huur me in voor uw redactie of event, bekijk mijn agenda, lees mijn biografie en bekijk elders gepubliceerd werk.
Vergeet mijn werk ook zeker niet te delen via social media, gunnen moet kunnen!
Ayo, mo syi, güle güle, houdoe en beslema,
Derek Otte
“Lagaan.”
De morgenstond mag dan goud in de mond hebben, ik heb gisteravond een kapsalon gegeten. Mijn nachtrust laat zich dus al het best omschrijven als knoflookgeur en maneschijn, laat staan hoe ik opsta. Daar wil die morgenstond helemaal niks mee te maken hebben, met mijn mond. En ik niet met die van de morgenstond. Dus. Middag, het is middag.
Acteren voor het leven.
Ze negeert het blauwe oog dat hij haar gaf. Ze negeert het blikje bier wat hij over haar hoofd leeg gooide. Ze negeert de plastic zak die hij over haar hoofd trok en dichtkneep bij haar keel zodat ze geen lucht meer kon krijgen. Ze negeert de schoppen tegen haar benen en de klappen in haar gezicht. Ze negeert de beledigingen die ze naar haar hoofd geslingerd krijgt. Ze negeert de messen die hij naar haar trekt. Ze negeert zijn sterke hand om haar keel. Ze negeert zijn handen die aan haar haren trekken. Ze negeert de kapot gegooide meubels. Ze negeert zijn doodsbedreigingen. Ze negeert de houten stok die hij kapot sloeg op haar rug. Ze negeert dat hij al haar geld afhandig maakt en zelf opmaakt. Ze negeert boven dit alles zichzelf.
Onze vrijheid, is hun erfenis.
Het vergt veel meer dan monumenten en momenten van stilte om in het huidige Nederland een verschil te maken. Daarvoor moet iemand in staat zijn lessen te trekken uit andermans ervaringen en te handelen in de geest van al eerder verworven inzichten. Wij als jongeren mogen nooit, maar dan ook nooit vergeten wat er al die jaren geleden gebeurd is en hoe onze voorouders ermee zijn omgegaan.
Ilham.
Ik zag haar voor het eerst bij de bakker en ik twijfelde geen moment. Ik sprak mijn waardering uit voor de intensiteit waarmee ze brood bestelde, waarna ik meteen over het mogelijke bestaan van Marsmannetjes begon. Ze keek me nogal vreemd aan, alsof ik een korkie was.
And tomorrow. / Maar morgen.
And tomorrow. is een gedicht dat geschreven is door Tupac Amaru Shakur (16 juni 1971 – 13 september 1996), een artiest (en al zestien jaar een bron van inspiratie) van wie ik denk dat zijn poëtische kant en kritische blik op de maatschappij onderbelicht gebleven zijn. Ik wilde heel graag een keer met hem ‘samenwerken’. Groot is namelijk de man die bepaalde gevoelens zo kan verwoorden, van wie zo’n hoop uitgaat en van wie de boodschap -helaas- nog altijd relevant is.
Oranje boven!
Nee, serieus, doe je niks met Koninginnenacht? Geen feestje, geen barretjes, geen kroeg, geen café, geen wat dan ook? Wow. Heb je geen vrienden? Ben je levensmoe? Zit je in een psychologisch dalletje? Heb je koorts? Zit er een trauma? Onverwerkt verdriet? Slechte herinneringen? Heb je een gezelligheidsfobie? Reageer je allergisch op de kleur oranje? Nee? Mensenvrees? Pleinvrees?
Estafette #1
Estafette is ontstaan uit een samenwerkingsverband tussen de talentvolle fotograaf Kern Thompson en mijzelf. Met Estafette willen we op de eerste plaats bijzondere mensen in het zonnetje zetten, maar wel op zo’n manier dat iedereen er iets aan heeft. We vragen de hoofdpersonen om hun levenslessen door te geven aan ons publiek, ter inspiratie en motivatie.
In volle bloei.
Het is bijna mei. En daar is hij blij mee. Mei lijkt qua uitspraak namelijk het meest op ‘mij’ en als iemand hem blij maakt, dan is hij het zelf wel. Hij, de grote. Hij, de geweldige. Hij, de alleskunner. Zijne Koninklijke Hoogheid Arrogante Lambal.
Aan wie? Van mij.
Jij staat vierkant achter mij, jij maakt mijn levenscirkel rond. Als zwijgen jou verliefd zou maken, hield ik elke dag mijn mond. Jij kan op mij bouwen, dat is normaal want jij bent buitengewoon. Ik heb niet voor niets jouw foto als achtergrond op m’n telefoon.
Kleine.
Ik zou niet weten wat ik zonder jou zou moeten, alleen al bij die gedachte krijg ik kippenvel. Jij bent het zonnetje in huis, nog altijd, ondanks alles. Jouw vrolijke ogen en je oprechte glimlach, kunnen mijn dag maken. Je hebt een groot hart dat nog van goud is ook, onthoud dat. En laat niemand je ooit iets anders wijsmaken.
Shalom oe aleikoum.
Ik ben me namelijk af gaan vragen of Palestijnen misschien geen mensen zijn en daarom geen recht hebben op humanitaire hulp of een menswaardig bestaan. Ik vroeg me af of het misschien lag aan het feit dat Palestijnen moslims en daarom dus paria’s zijn. Dat het daarom kan dat zij verstoken van voedsel en elektriciteit moeten leven op het moment dat de Israëlische bezetter dat bepaalt.
Nog meer collegegeld.
Daarom misschien dat ik me elke ochtend, vlak voordat ik vanaf de parkeerplaats aan het water naar school loop, afvraag waarom ik niet gewoon een flinke dot gas geef nadat ik beide raampjes helemaal naar beneden heb gedraaid. Serieus. Ik ben doodongelukkig op die school. Ik bloei op als ik schrijf, presenteer, video’s maak mijn eigen evenementjes organiseer of kennis opdoe over zaken die ik zelf interessant vind.