Runaway.

dinsdag, mei 17th, 2011. Categorie: Leven Mensenballet

Hij is goedlachs, spontaan en attent. Hij is gevat, heeft humor en denkt vooruit. Hij is stoer, doch gevoelig. Recht voor z’n raap, maar niet bot. Hij is optimistisch en ambitieus. Hij maakt makkelijk en snel contact, met zeer uiteenlopende mensen. Hij is vriendelijk, bijna lief. Hij is kleurrijk. Charismatisch. Hij heeft schwung, veel kennis en aardig wat wijsheid. Doorgaans is hij zeer verstandig. Hij is hondstrouw, heeft gevoel voor stijl en komt eigenlijk altijd goed verzorgd voor de dag. Hij is verantwoordelijk, behulpzaam en betrouwbaar. Helder en authentiek. Daarbij is hij nog eens uitzonderlijk creatief en heeft hij een goed stel hersenen. Hij is nog geen eens heel lelijk. En nog hetero ook. Hem moet je kennen. Hij is apart, op een positieve manier.

Nee, lezeressen. Zoals hij zijn er niet veel. Hij is anders. Met een hoofdletter A, Anders. Alsof het woordje zijn achternaam is en hij van voren Hans heet. Heus.

Hij is een jongeman om rekening mee te houden. En het liefst op voorhand al. Hij is namelijk niet helemaal wie je denkt dat hij is. Of tenminste, niet alleen maar. Er is meer. Ik ken Derek Otte. Ik ken mezelf. Ik trek nu zo’n 23 jaar met mezelf op en ik weet dat ik op relationeel vlak een jongen ben met een gebruiksaanwijzing. In de Chinese taal geschreven. Of beter, het sanskriet. Want dat begrijpen écht maar heel weinig mensen.

Ik vind dames cool. En zolang ze op een afstand blijven, is er ook gewoon niks aan de hand. Ik heb geleerd om met ze om te gaan, zonder meteen allerlei versierpogingen te ondernemen. Ik versier alleen nog kerstbomen nu. En de straat, wanneer er een EK of WK voetbal is. Ik ben een ladies’ man in ruste. Ik ben een stuk afstandelijker geworden. Veel jongens zijn daar blij mee. Het is beter voor mezelf ook. Ik heb mijn eigen imago genoeg schade toegebracht. Ik heb meer rust nu. Ik ben uitgespeeld.

Ik versier alleen nog kerstbomen nu.

Mijn change of heart kent nog een voordeel: de kans dat ik per ongeluk verwikkeld raak in een relatie is een stuk kleiner geworden. En dat is beter voor zo’n beetje alle jongedames en dames in mijn buurt. Hoe ongeloofwaardig dat voor zij die mij slechts oppervlakkig kennen ook mag klinken. Rokkenjagen en harten breken is tot daaraan toe, in een relatie ben ik pas écht erg.

Ik zal nooit fysiek of verbaal agressief zijn. Of vreemdgaan. Zo ben ik niet. Wel ben ik voor de rest zo’n beetje alles waar je als gemiddelde vrouw een bloedhekel aan hebt. Zodra ik me aan je ga hechten, gaat het helemaal mis. Wil je verkering?

Als ik het te druk heb, vergeet ik jou te bellen. En te pingen. En te sms’en. En te mailen. Soms zie je me een paar dagen niet. Dan heb ik het druk met schrijven, werken of studeren. Het kan ook zijn, dat ik depressief ben. Dat ik verdrink in verdrietige herinneringen, terwijl ik pieker over actuele problemen in de persoonlijke levenssfeer. Op zulke momenten verdwijn ik van de radar. Voor iedereen, dus ook voor jou. De gevoeligste mensen kunnen het keihardst overkomen. Ik ben nu eenmaal een man op een missie. Ik leef in mijn eigen wereld.

Dat heb je maar te respecteren, of in ieder geval te accepteren. Ik verwacht namelijk dat je me na een tijdje wel goed genoeg kent, om te begrijpen waarom ik soms een beetje druk ben. Fysiek of mentaal, fysiek en mentaal. Druk. Op zulke momenten hecht ik aan mijn vrijheid. Ik mag dat. Jij minder.

Rokkenjagen en harten breken is tot daaraan toe.

Ik ben namelijk twee keer in mijn leven flink bedrogen en dat heeft mij zeer gekwetst. Het heeft mij veranderd. Ik heb moeite met vertrouwen. Issues, zoals ze dat zo mooi noemen. Ik vertrouw jou dus sowieso niet, in het begin. Ik projecteer eerdere fouten van andere vrouwen namelijk op jou. Dat is onterecht, dat weet ik. Ik maak van vervelende ervaringen, negatieve verwachtingen. Maar ik kan er niks aan doen.

Ook ben ik jaloers. Verschrikkelijk jaloers. Ik vertrouw jou op den duur wel redelijk, maar mannen niet. Ik ken ze, want ik ken mijn vroegere ik. Ik ken mezelf, van toen. Mannen zijn dieren. In de kern zijn wij puur slecht, aardedonker en gitzwart. Mannen denken maar aan één ding. Helemaal als ze jou zien, want jij bent altijd maar aardig tegen iedereen. Jij onderscheidt de goeie niet van de slechte. Jij bent naïef. Dat heb ik besloten. Daarom vind ik niet dat je nog met mannen moet praten, als ze geen familie óf overtuigd homoseksueel óf –beter nog- allebei zijn. Ik wil dat je genoeg aan mij hebt. Mannelijke collega’s, studiegenoten en ander gespuis heb je niet nodig. Als je het daar niet mee eens ben, wil ik er best over praten.

Je krijgt dan de keuze tussen het dragen van een boerka, of het afstaan van al je wachtwoorden. Voor zover je Hyves, Facebook, Twitter, Hotmail en Gmail nog zal gebruiken, tenminste. Want ik vraag nogal veel aandacht. Ik heb verzorging en complimentjes nodig. Ik wil dat je spontaan en attent bent. Ook vind ik cadeautjes leuk. Jouw wereld draait om mij, zoals mijn wereld om jou draait. Want zo ben ik dan ook wel weer. Wederzijds verliefd, bij het obsessieve af.

Rechtstreeks uit je dromen, zo je nachtmerries in.

Ik eis dat je open bent. Ik wil dat je me al je geheimen vertelt. Ik wil niet achter vervelende dingen komen, die je gedaan hebt voordat je mij leerde kennen. Dan word ik boos. Ik word waarschijnlijk ook boos als je ze toch verteld, maar dat zakt wel weer. Ik leef nogal in buien, namelijk. En ik reageer ze bijna allemaal op jou af.

Ik ben onredelijk. Ik lieg niet, ik ben juist eerlijk. Ik ben het fijnste vriendje dat je ooit gehad hebt. Maar ook een van de grootste klootzakken die je ooit zult ontmoeten. Een engeltje en een duiveltje. Ik kom rechtstreeks uit je dromen gelopen, maar ren haast net zo hard je nachtmerries in. Ik verwacht meer van jou, dan je krijgt van mij.

Ik geloof er dan ook oprecht niet in dat er iemand is die mij neemt zoals ik werkelijk ben. Die genoeg geduld, hoop, geloof, liefde en vertrouwen heeft om me bij te sturen. Die me aanvult, tegengas geeft en door mijn donkere kanten blijft zien dat ik eigenlijk best meeval. En het interesseert me ook niet zoveel meer. Ik wil gewoon niet voor meer aangezien worden dan ik ben. Ik schrijf graag de waarheid.

Een gewaarschuwd mens, telt voor twee. Dus, Runaway.

Mooie woorden zijn niet altijd waar, ware woorden zijn niet altijd mooi. Ik heb dit stuk geschreven, omdat ik sommige complimentjes die ik krijg, voor mezelf niet kan rijmen met sommige keuzes die ik in mijn leven maakte en bepaalde karaktertrekjes die ik heb. Ik krijg soms het idee dat sommige mensen te vlug een te positief beeld van mij krijgen. Ik voel me daar ongemakkelijk bij. Ik ben niet alleen maar leuk, ik ben niet alleen maar hartstikke tof. Ik erken schuld  aan en schaamte voor een aantal dingen die ik gedaan heb. Voor bepaalde kanten van mijn innerlijk, die alleen naar voren komen in de relationele sfeer. We accentueren doorgaans onze positieve kanten omdat we nu eenmaal hechten aan een positief imago, terwijl we allemaal ook onze negatieve punten hebben. Ik zeg het alleen liever eerlijk. Zelf. Zo hoeft niemand de (half verdraaide) ‘waarheid’ van competitief ingestelde/jaloerse jongens of teleurgestelde/stiekem nog steeds verliefde meisjes te horen. Ik ben ik.

  • Twitter
  • Facebook
  • Tumblr
  • MySpace
  • E-Mail

24 Reacties

Plaats uw reactie

Heeft u dit al gelezen?

Hypocriet.Acteren voor het leven. Onze vrijheid, is hun erfenis. Nog meer collegegeld. Tot Brussel en verder. Iemand, niemand, lot.Mooiboys en Chimeids. Robotesque.Op naar de top. Linkerbaan.Perfectie.Mijn boodschap aan haat.Vroeger is dood.Dit is hoe ik dat doe.Gewoon.Zondag. Toch?Roze Versace.Tot ik daar ben.Oogcontact.