Oogcontact.

Soms houd ik er wel van om alleen te zijn. Sterker nog, ik snak er weleens naar. Even niemand naast of tegenover me, even geen knipperend lampje op de BlackBerry. Even geen prikbordberichten en tweets. Even niks. Mijn gedachten, voor zover dat gaat, op nul zetten. Mijzelf in mentaal opzicht bezighouden met helemaal niets. Of denken aan leuke dingen. Momentjes pakken en aan positieve dingen denken, zoals elk mens dat weleens nodig heeft.

Zo loop ik graag in mijn eentje door het centrum van Rotterdam, als het donker is. En doordeweeks. Rond middernacht, als ik even daarvoor met de trein op Centraal aan ben gekomen. In complete sereniteit genieten van het geheel aan majestueus verlichte hoogbouw. Langs een verlaten Schouwburgplein, over een lege Lijnbaan, via een verlaten Koopgoot en door een donkere Hoogstraat naar station Blaak. Om daar de metro te pakken.

Niet tijdens elke nachtelijke wandeltocht vind ik mijn rust even gemakkelijk.  Sterker nog, ‘loslaten’ lukt me vaker niet dan wel. Meestal heb ik teveel aan mijn hoofd. Meestal pieker ik mezelf helemaal suf. Meestal peins ik over het voorbije. En het huidige. En het komende. Vaak over zaken waar ik niets of niets meer aan kan doen. Het lijkt wel of ik graag kostbare gedeelten van mijn tijd spendeer aan het analyseren van allang gemaakte fouten. Aan het incalculeren van eventueel aankomende risico’s.

Meestal peins ik over het voorbije. En het huidige. En het komende.

Ik leef te vaak in een dodelijk mengsel van enorme schuldgevoelens en intense spijt, als ik denk aan vroeger. Ik laat me te zeer leiden door angst en onzekerheid, als ik naar voren kijk. En dat reken ik jou aan. En jou alleen. Vrijwel niemand heeft je ooit in mijn nabijheid gezien, maar je bent er altijd. Je opereert stiekem. Oneerlijk, vals en meestal onverwacht. Ik hoor je, bij alles wat ik doe. Ik haat het om alleen te zijn, als jij er weer eens bij bent.

Je fluistert me in dat alle nare ervaringen in mijn leven, mijn eigen schuld zijn. Jij benadrukt enkel het slechte in mij. Je haalt al het negatieve in mij naar boven. Je bent de bijl aan de wortel van mijn positieve instelling. Van mijn motivatie. Van mijn wil om door te gaan. Van mijn geloof, hoop en vertrouwen. Jij maakt mij pessimistisch. Depressief.

Vooral de afgelopen jaren heb ik in jouw ijzeren greep geleefd. Jij hebt mij op de meest donkere plekken van mijn geweten, hart, ziel en verstand gebracht. En me daar achtergelaten. Jij hebt de schuld van al mijn tegenspoed, bij mij neergelegd. Jij hebt mij meer pijn gedaan, dan wie ook. Pijn tot het punt, dat ik het probeerde te verdoven. Met drank. Of hasj. Of wiet. Alsof het hielp.

Jij hebt mij wijsgemaakt dat ik het aan mezelf te wijten heb, dat sommige vriendschappen zijn stuk gelopen. Jij probeert mij in te prenten dat mijn vader nooit met mij gesproken heeft toen ik jong was, omdat ik gewoon een irritant aanwezig pokkenjong was. Dat hij ziek geworden is, door mij. Je hebt me wijs willen maken dat het overlijden van mijn dierbaren, mijn straffen van God geweest zijn. Omdat ik weleens verkeerde dingen heb gedaan. Echt, ik heb het geloofd. Jij vindt dat ik spijt moet hebben van dingen, waarvan ik weet dat ik ze niet gedaan heb. Me schuldig moet voelen om dingen, waarvan ik weet dat ik er niets aan kan doen. Jij bent keihard geweest voor mij. En je weet van geen wijken.

Jij hebt mij meer pijn gedaan, dan wie ook.

Ik heb je weleens van een flatgebouw af willen gooien. Je voor een trein willen smijten of je een kogel door je kop willen jagen. Op momenten dat je me wijs had gemaakt dat mijn leven uitzichtloos was en er, naar objectieve maatstaven, totaal geen reden was om door te gaan. Wanneer je me tot op het bot afkraakte. Mij afbrak. Mij in mentaal opzicht zo lang sloopte, dat het fysiek zeer begon te doen. Jij hebt mij verteld dat ik niks kan en niemand ben. Dat probeer je me, in sommige opzichten, overigens nog steeds wijs te maken.

Jij laat me luisteren naar mensen, die volgens jou het beste met me voor hebben. Mensen die mijn onzekerheid zien als valse bescheidenheid. Mensen die mijn zelfvertrouwen, als ik daar weleens per ongeluk blijk van geef, wegzetten als arrogantie. Mijn gepaste trots als narcisme. Mensen die serieus geloven dat alle mooie dingen die ik meemaak, vanzelf komen. Dat alles mij komt aanwaaien en ik nergens moeite voor hoef te doen. Dat er geen schaduwkant is aan dat wat zij van mij zien. Mensen die tegenover elke goede daad die ik verricht heb, een stuk of tien slechte opnoemen. Alsof ik dat laatste zelf niet kan. Jij helpt me daar immers uitstekend bij.

Als ik tijd voor mezelf wil, noem jij me egoïstisch. Als ik weleens praat over mijn gevoelens bij negatieve gebeurtenissen in mijn leven, noem jij dat zelfmedelijden. Als ik vertel over mijn ambities , zeg jij dat ik me op iets anders moet richten. Jij lacht me uit als ik mijn passies uitspreek. Jij zegt dat ik het nooit ga halen. Jij zegt dat er honderden zijn die alles wat ik zou willen, beter kunnen. Jij ziet mij in de goot belanden, me tobben in plaats van toppen. Jij vreet aan mijn optimisme. Je doet er alles aan om mij kapot te maken.

Zo blijf ik chronisch ongelukkig.

Je vreet aan mijn optimisme. Je stelt doelen op die ik moet halen. Elke keer als ik zo’n doel behaal, leg jij de lat meteen iets hoger. Zo blijft er altijd een discrepantie tussen jouw verwachtingen en mijn prestaties. Zo blijf ik chronisch ongelukkig. En dat allemaal door jou.

Ik ben vaak genoeg onterecht behandeld, bespot, gekwetst, onheus bejegend, vals beschuldigd en oprecht uitgelachen. Maar niemand kan het zo goed als jij. Jij kent geen rechtvaardigheid. Geen compassie. Jij gunt mij minder dan wie ook. Coulance is voor jou een scheldwoord. Rust mag ik van jou niet hebben. En zodra ik dreig te ontspannen, voel ik dat je in de buurt komt. Meteen. Ik hoor je. Eerst zachtjes, maar steeds harder.

Als ik thuiskom ben je zo duidelijk aanwezig, dat ik je bijna visueel kan waarnemen. In de donkere badkamer, zie ik jouw duistere blik. Ik zie je nergens anders dan in de spiegels. Daar duik je op, met je haast zielloze uitdrukking. Ik kijk je aan. Onze blikken kruisen elkaar. Jij kijkt terug en lacht me uit, terwijl ik mijn handen was.

We hebben oogcontact, mijn onzekerheid en ik. Zo’n beetje voor het laatst.

Ik voel dat ik met je aan het afrekenen ben, stukje bij beetje. Ik win van mij. Door me te omringen met positieve mensen. Door te genieten van kleine succesjes en bewust stil te staan bij mooie momenten. Door te kiezen voor het nu. Door me erbij neer te leggen dat het leven komt, zoals het komt. Door weer te durven hopen, vertrouwen en geloven. Door mezelf te accepteren en dingen af te sluiten. Door mijn gedachten te verzetten, als jouw stemmetje begint te klinken. En door zo af en toe door nachtelijk Rotterdam te lopen. Met mijn blik op oneindig en enkel oog voor het positieve.