Welkom
Welkom op mijn website!
Het is mij een eer u als lezer te mogen verwelkomen. Ik schrijf, ik spreek en het resultaat is op deze website te zien. Huur me in voor uw redactie of event, bekijk mijn agenda, lees mijn biografie en bekijk elders gepubliceerd werk.
Vergeet mijn werk ook zeker niet te delen via social media, gunnen moet kunnen!
Ayo, mo syi, güle güle, houdoe en beslema,
Derek Otte
Adoptiebroeder.
Twaalf man sterk stonden ze om hem heen, die vrijdagmiddag. Op een mooie dag in maart, ergens in een vorig leven, hoorde hij zijn eigen stem door de overvolle moskee klinken: “Asjhadoe alaa illaha illAllah wa asjhadoe anna Mohammadan RasoelAllah.” Terwijl hij sprak, voelde hij de tranen over zijn wangen biggelen. Hij keek zijn broeders aan. Ze wreven in hun ogen, beten op hun lip. Want huilen mag halal zijn, het is gewoon niet hip.
Geknuffeld werd hij. En gekust. Door iedereen die hem even daarvoor de sjahada had horen uitspreken. Jong, oud, Marokkaans, Turks, Somalisch, Surinaams, Aziatisch of Nederlands. Het telde allemaal niet. Alle aanwezige mannen waren broeders van elkaar. En iedereen was blij met hem. Lachend had hij dan ook de moskee verlaten, die dag. Stralend ging hij de straat op. Hij voelde zich welkom. Thuis. Op een plaats waar zo’n beetje niemand dezelfde afkomst had als hij. In een gebouw waar veelal werd gesproken in een taal waar hij niet veel van begreep. In de moskee, daar was hij gelukkig. Daar kwam hij tot rust.
En rust had hij nodig, want daar ontbrak het nogal aan de laatste tijd. Zijn sociale omgeving had zich in de aanloop naar deze mooie dag namelijk in tweeën gesplitst en hij bevond zich op de scheidslijn. Op de grens tussen moslims en niet-moslims, die hem al dan niet persoonlijk kenden. Twee totaal verschillende kampen, met maar één overeenkomst: ze hadden allemaal een mening over hem. De bekeerde moslim.
Niet-moslims lachten hem uit. Vroegen hem naar zijn baard. Of hij binnenkort op trainingskamp ging voor Al Qaeda. Of hij nu ook aan kleine meisjes mocht zitten, net als z’n profeet. Of hij moslim was geworden voor die honderd maagden na z’n dood. Of hij verliefd was op een Marokkaanse. Of hij wel wist dat al die buitenlandse wijven haar op hun armen hebben. Of hij teveel met Marokkanen om was gegaan. Of hij nu de hele dag in een jurk moest lopen en naar zo’n jengelstem moest luisteren. Of hij wel wist dat-ie met Ramadan ook geen glaasje water mag drinken. Of hij wel wist wat-ie allemaal niet meer mocht eten. Of hij niet beter meteen homo kon worden, aangezien hij toch niks meer met vrouwen mocht ondernemen. Dat-ie achterlijk was. Een landverrader. En later, als hij óók nog met een moslima zou trouwen, een rassenverkankeraar. Het is hem allemaal gezegd. En het deed hem pijn, heel veel pijn.
Zijn bloedeigen neef besloot hem nooit meer te willen zien. Vrienden met wie hij jarenlang lief en leed had gedeeld, maakten hem tot het onderwerp van spot en hoongelach. De afkeurende blikken en het stiekeme gniffelen, hij herinnert het zich als de dag van gisteren. Natuurlijk was dat niet alles.
Hij kende namelijk ook een boel moslims. En moslima’s. En die waren louter positief. Als hij een Euro kreeg voor elke keer dat hij masha’Allah, tbarkallah of subhanallah hoorde als hij vol enthousiasme z’n bekeringsverhaal vertelde, was hij binnen een maand of zes wel miljonair. Echt wel. Dat hij vanuit het hart zo enthousiast van de daken schreeuwde hoe geweldig hij zich voelde, bleek achteraf alleen maar dom. Het heeft hem niets dan nog meer ellende gebracht.
Want vooral mooie meisjes luisterden naar zijn verhaal. Heel veel, hele mooie meisjes. In zijn zoektocht naar bevestiging en begrip was het precies wat hij nodig had, maar hij kon er helemaal niet mee omgaan. Hij heeft gedacht dat het hen om hem ging, maar het ging hen om het beeld dat zij van hem hadden. De bekeerde jongen. Hij die alles in religieus opzicht perfect deed, omdat hij de bewuste keuze had gemaakt en er vol liefde over sprak. Natuurlijk was hij niet perfect, zoals niemand ooit perfect zal zijn. Maar de seconde dat de moslima’s dat ontdekte, was het voorbij. Ze hadden hem in een rol gestopt die helemaal niet bij hem paste en toen hij daaruit viel, heeft hij dat geweten. Het grote boze roddelen begon.
De meeste moslims waren al langer sceptisch. Het grootste gedeelte van de broeders in zijn omgeving sprak nooit met hem, de meesten kende hij niet eens, maar ze hadden allemaal hun zegje klaar. Hij was bekeerd voor de aandacht, hij deed het allemaal voor de zusters. Hij kickte op de blikken en lovende woorden. Mooie jongens doen dingen namelijk nooit zomaar. Hij zou een grappenmaker zijn. Een nepbroeder. Hij hoorde het allemaal, achteraf. Zoals hij ook vernam hoe broeders zich geroepen voelde om zusters voor hem te waarschuwen. Want dat was het mooie aan alles. In z’n gezicht is iedereen altijd positief geweest. Achter z’n rug om, daar speelde de ellende zich af. Tot hij op het punt heeft gestaan om aangifte te doen van laster en smaad. Hij is er bijna aan kapot gegaan, letterlijk.
Hij heeft alles willen laten gaan, hij is verdwaald geraakt. Terug naar af gegaan, in de stellige overtuiging dat het met hem toch niet meer goed zou komen. Dat hij het allemaal niet waard was. Hij heeft verkeerde signalen afgegeven. Dingen gedaan. Zichzelf anders gepresenteerd dan hij daadwerkelijk is. In zijn zoektocht naar verdoving, want hij heeft pijn geleden. Hij heeft fouten gemaakt, is zwak geweest. Hij heeft hele diepe dalen gekend. Hij heeft zich hypocriet gevoeld. Hij is gaan geloven dat hij in en in slecht was. Hij heeft alleen en eenzaam geleefd. Afgezonderd van alles en iedereen. Hij is kapot gegaan aan alle opmerkingen, de meningen. Zijn eigen twijfel aan zijn eigen keuzes. Dat is voorbij nu. Nu is hij er blij mee.
Blij dat hij de Islam heeft leren kennen, voordat hij de moslims leerde kennen. Blij dat hij in die periode, waarin er van alles op hem afkwam terwijl hij erg naïef in zaken stond, zijn lessen heeft geleerd. Blij dat hij kennis heeft gemaakt met de slechtste ambassadeurs van de moslimgemeenschap. De ummah. Hachouma. Met hoe moslims onderling bevriend zijn, hebben zij namelijk geen vijanden nodig. De PVV kan net zo goed stoppen met hun haatcampagne. Moslims maken elkaar en dus zichzelf kapot. Vanzelf. En hij kan het weten. De meeste moslims en moslima’s roddelen en oordelen over elkaar alsof het een religieuze verplichting is. Ze letten zo druk op splinters in de ogen van anderen, dat ze de balk in hun eigen ogen niet zien. Veel jongens met baarden voelen zich superieur, terwijl ze slechts theoretische kennis bezitten en levenservaring missen. Veel meisjes met een hoofddoek, kunnen die beter niet meer dragen. Om verschillende redenen, die het daglicht niet kunnen verdragen. Die hij allemaal kan geven. Met namen en rugnummers erbij. Maar hij doet het niet. Het zou hem geen haar beter maken.
Bovendien maakt hij zelf nog steeds genoeg fouten en is er genoeg over hem te vertellen. Bovendien is niet iedereen hetzelfde. Bovendien heeft hij ook erg lieve, inspirerende mensen leren kennen. Bovendien schijnt het er allemaal bij te horen. Bovendien maken beproevingen je sterker en doe je het uiteindelijk allemaal voor jezelf. En voor God. Voor Allah, subhanahu wa ta’ala. De Enige die weet wat iemand goed of slecht doet. De Enige die mag oordelen, omdat Hij de Enige is die ook daadwerkelijk kán oordelen. Hier op aarde kan niemand dat. En daarom hoort niemand hem te boeien. Sommigen zullen het hem toch nooit gunnen, wat hij ook doet. En niemand zal hem écht begrijpen. Mensen zullen altijd iets te zeggen hebben. Je daar druk om maken is zinloos. Hij weet het. Zoals hij ook weet dat niets of niemand hier op aarde hem hetzelfde besef, dezelfde rust en eenzelfde warmte kan geven als zijn geloof. De Islam. Ook al is het allemaal lang niet zo romantisch als hoe de gemiddelde bekeerling erover praat. Echt niet.
Hij beseft het, ook als hij deze Ramadan weer alleen opstaat om zijn ontbijt te maken en te bidden. Hij wilde er nooit meer voor uitkomen. Nergens meer voor. Hij had geen zin meer om door moslima’s geweldig te worden gevonden, puur omdat ze weten dat hij moslim is. Zoveel aandacht en lovende woorden, verdient hij niet eens. Hij wil het ook niet. Hij had geen zin meer om door zijn moslimbroeders te worden vergeten, zodra de vastenmaand is aangebroken. Hij had geen zin meer om door niet-moslims te worden uitgelachen. Want ook die dingen verdient hij niet. Hij had er geen zin meer in om constant het gevoel te hebben, nergens (meer) écht bij te horen, maar wél altijd onderwerp van gesprek te zijn. Maar nu, nu boeit het hem niet meer.
Hij is blij dat zijn moeder hem eindelijk begrijpt. Dat zij zijn keuze van toen, nu eindelijk accepteert. En hem erin steunt. Die hem heeft zien worstelen, maar de uiteindelijke blik van verlichting in zijn ogen als geen ander heeft herkend. Zij zag hoe tranen plaatsmaakten voor een glimlach. Voor rust, in plaats van een constante zoektocht naar acceptatie. Naar waardering op de inhoud. In zijn constante gevecht tegen onbegrip. In de tweestrijd tussen het engeltje en het duiveltje op zijn schouder.
Hij kent zijn tegenslagen, telt zijn zegeningen. Hij wil zichzelf niet meer pijnigen. Niet meer twijfelen. Geloven dat zijn fouten zijn vergeven. Voelen dat hij leeft. Dat hij ertoe doet. Dat zijn goede eigenschappen het winnen van zijn slechte. Want hij is niets meer of minder dan een ander. Een individu met een gevoel, een verstand, een lichaam, een ziel en een geweten. Hij gelooft in één God, een aantal Profeten, een aantal Boeken, de Engelen, de Dag des Oordeels en in Lotsbestemming. Hij doet z’n best en faalt nog vaak. Maar hij is volhardend. Zelfstandig. Vastberaden. En hij doet het in stilte, allemaal. Apart van de groep. Dispar vulgo. Hij zal waarschijnlijk alsnog niet zomaar spreken over dit deel van zijn identiteit, maar verzwijgen of ontkennen doet hij het niet meer. Al zou het hem een boel gezeur schelen, maar ach. Hij richt zich op God. En zichzelf. Op positieve en respectvolle mensen, die leven en hem laten leven. Die niet kortzichtig, superieur, oordelend en kwaadsprekend door het leven gaan.
Toch zal de tweestrijd nooit ophouden. Als de avond aanbreekt en hij het vasten wederom alleen verbreekt, weet hij het meer dan eens zeker. Bij de niet-moslims zal hij nooit meer helemaal horen, wat hij ook doet. Of het nu familie is of niet. Hij is anders. Zij zien hem als moslim. En als al het negatieve wat dat woord bij ze oproept. Terwijl hij niet eens vraagt om respect, maar slechts om acceptatie. Op waardering naar de inhoud. Het voordeel van de twijfel. Want een moslim zal hij ook nooit worden, wat hij ook probeert. Hij zal altijd een bekeerling blijven. Een adoptiebroeder. Hij vraagt niet om aandacht, maar slechts om een beetje respect. Begrip. Het voordeel van de twijfel. Hij vertelt het mij, terwijl hij me steeds kort aankijkt. Als ik hem vraag naar hoe hij ondanks alles aankijkt tegen het feit dat hij bekeerd is, zie ik de tranen in zijn ogen opwellen. Zijn blik gaat door merg en been. “Alhamdoelilah,” hoor ik hem zeggen.
Godzijdank. Ik zeg het met hem mee.
42 Reacties
Plaats uw reactie
Heeft u dit al gelezen?
Met brok in mijn keel heb ik dit verhaal gelezen… 2x om even alles goed in me op te nemen. Het verhaal is zo herkenbaar.. Ik voel dit zo…
Heb er een stuk over maar twijfel om dit online te gooien.
Ik ben geen Moslim, maar hetzelfde gebeurde (ongeveer) bij mij toen ik me een paar jaar geleden bekeerde tot het Christen en schommelde tussen het JG en Evangelie. Dingen gebeurden bij de Evangelie dat ze o.a. slecht spraken over de Moslim dat ik daar niet mee wist om te gaan omdat mijn familie sinds een paar jaar Moslim zijn. (onder andere)
Mijn familie die niet accepteerde dat ik mijn rust vond in dit geloof…behalve mijn vader. Mijn vader was blij dat ik rust vond in een geloof. Uiteindelijk accepteert mijn familie dat ik geen Moslim ben maar wel geloof in een God. Ik accepteer hun, zij accepteren mij… eindelijk… denk ik.
Even in het kort…
Liefs, Moesjarifah
P.S. Let niet op mijn faalfouten… lol… *schaamschaam*
“Blij dat hij de Islam heeft leren kennen, voordat hij de moslims leerde kennen.” Hamdoulilah… Uiteindelijk doe je het allemaal voor jezelf! Ervaring, beproeving, verdriet, eenzaamheid het zijn vele lessen op de weg. Ik ben blij dat je de waarheid en het geheim van het leven hebt gevonden. Bekeren is terugkeren, vinden is hervinden. Ben trots op je! Ik wens je nog vele mooie jaren als moslim.
In één woord: prachtig.
Jouw tekst he, ik moet er van huilen. Perfect verwoord.
Prachtig mooi geschreven,
Voel hem…
Masha’Allah, Tbarkallah, Subhanallah…
Nee serieus bro, echt belachelijk mooi verwoord. Het is alsof je mijn verhaal vertelt in woorden die ik niet zou kunnen vinden, jazak Allahu khair.
Maar weet dat bekeerling slechts weer een van vele labeltjes is die men nu eenmaal overal op plakt. Onthou wat de betekenis is van het woord moslim en weet dat onze deen meer omvat dan misgunners en what not. Weet dat je slechts bent verloren wat je missen kunt en dat je sinds die dag alleen maar bent blijven winnen. Ups en downs, wat er maar nodig is om te leren en ons op onze eindbestemming te brengen. Weet dat er nieuwe mensen zijn die met trots jou hun broeder noemen en dat je ook op de eenzame momenten niet alleen bent. Weet dat en schrap alle labels en zeg alhamdulillah, je bent moslim.
Waterige ogen.
Dit is prachtig. Echt waar. Ik kan je emotie voelen. Ik werd hier zo door geraakt dat ik me verdrietig maar op hetzelfde moment ook gelukkig voelde. Verdrietig om de strijd en pijn en gelukkig door de kracht en doorzettingsvermogen. Masha’Allah broeder. Moge Allah een onuitputbare bron vol liefde, zegeningen en gelukkig in je midden doen laten voortvloeien, omdat je het verdient. Een hele gezegende ramadan toegewenst. Big up! Soul touching story.
Toevallig kwam ik via een beetje rondklikken hier, en subhan’Allah (sorry!) wat een verhaal. Ik ben zelf een Nederlandse bekeerlinge, en herken veel in je woorden, zeker van mijn eerste tijd als bekeerlinge. Alhamdulillah heb ik ondertussen alle mensen die mij met een scheef oog aankeken achter me gelaten, en ben ik getrouwd met een broeder die me wel accepteert hoe ik ben (en me een geweldige schoonfamilie heeft gegeven) en meer heb ik niet nodig. Ik ben niet helemaal meer alleen, en dat is voor mij voldoende. Insha’Allah zal jij die rust ook ooit vinden. En voor nu, laat iedereen zijn hasanaat verspillen aan praten en onzin. Ghair insha’Allah. Ooit op een dag zal jij je rechten opeisen bij hen tegenover Allah. Waarom ze dit zo gedaan hebben. Weet dat Allah subhana wa ta’ala er in ieder geval altijd voor jou is, en dat Hij met jou is. Alhamdulillah.
Before you win you have to struggle Champ ;~) Barakallahufik Mensen kunnen toch niet bepalen wie Moslim is of niet. Godzijdank gelukkig maar.
It took me ten minutes to decide what to reply. In the end all I have is *snapsnapsnapsnapsnapsnapsnapsnapsnap*
Waarom zoekt deze jongeman geen mensen die wel bij hem passen, of dat nou moslims zijn of niet? Ik geloof dat er nog mensen bestaan die kijken naar een persoon en niet naar een geloof.
Je hebt het erg mooi geschreven, ik hoop dat deze jongen er uit gaat komen en zijn eigen weg mag vinden. Leef voor jezelf en laat de vooroordelen achter je, die mensen zijn het niet waard.
Prachtig stuk.
En universeel ook moet ik eerlijk zeggen, ik denk dat veel bekeerlingen, in welke religie dan ook, tegen dit probleem aanlopen. Er lijkt altijd wel een heftig onderscheid tussen de wij en zij cultuur, het is vervelend en raar, want uiteindelijk gaat het helemaal niet om wat de mensen vinden en of zij je accepteren, maar of God, Allah, Jaweh, Gaia (vul maar in) er van vind.
Alleen zo storend dat we als mens toch bevestiging van onze naasten willen hebben, omdat delen gewoon fijn is.
*respect*
Ik moest denken aan de noot van de schrijver Paulo’s Coelho in ” Aan de oever van de Piedra huilde ik. Hij citeert de monnik Thomas Merton: ‘Het spirituele leven vindt zijn samenvatting in het liefhebben. Liefhebben is niet het goede willen doen, of helpen, of iemand beschermen. Als wij zo handelen zien wij de naaste simpelweg als een object, en zien wij ons zelf als edelmoedige en wijze mensen. Dit heeft niets met liefhebben te maken. Liefhebben is ons verbinden met de ander en in hem Gods vuur ontdekken’
Mooi geschreven stuk.
Ik heb de tranen over m’n wangen lopen, en #DatVindIkNietLeuk
Ik vind je een geweldig persoon, een om-tegen-op-te-kijken schrijver, en het feit dat je Moslim bent, ahh well, daar ben ik blij om omwille van jou, daar doe je het uiteindelijk voor, en voor niemand anders!
Identificeer je met goede mensen, ipv je blind te staren op de religie, deze ummah kent veel rotte appels.
Proud of you bro, Rabbi m3ak.
Na het lezen van het bovenstaande besef ik me iets heel goeds.. Wij, moslims, moslims die de Islam van geboorte hebben meegekregen moeten ons diel schamen.. Heel diep.. Er zulle vele denken hoezo schamen? Ik heb t niet gedaan, maar wij moslims moeten daar waar we onrecht zien dit verhelpen. Achter iemand rug om roddelen is een grote onrecht. Ik vinf dat hem een grote onrecht is aangedaan, maar desondanks heeft de persoon in kwestie zich staande weten te houden. So a big up aka a masaAllah
Salaam 3aleikoum akhi! Hoe pijnlijk het verhaal ook is om te lezen, je eerlijkheid is veel waard. Koester dat en wie doet doet, goed ontmoet. Dat geldt voor ons allen!
Heb zelf geen tranen, maar wel blijdschap om je standvastigheid.
Asselaamu A’alaykum
Masha Allaah, prachtig verwoord! Denk dat vele ‘geboren’ moslims ook weten hoe een ‘bekeerling’ zich voelt, ik hou trouwens niet van die termen. Elke ‘geboren’ moslim die op een bepaald moment bij zichzelf stilstaat en beseft dat wij hier slechts zijn om Allaah de Verhevene te aanbidden en ook slechts naar Zijn tevredenheid dienen te streven, is op dat moment ook een ‘bekeerling’ geworden.
Wasselaamu A’alaykum
MasAllah, Prachtig verwoord zeg!!!
Waaaauw, I am really impressed! Je hebt er een nieuwe die-hardfan bij.
Ik voel met je mee. Heb het ook zo ervaren als nederlandse moslima. Je bent eigenlijk nergens meer welkom.Bij de nederlandse vrienden niet en bij de moslims ook niet. heel jammer. Insha Allah zal dit in de toekomst nog veranderen.
wa salaam Halima
Zelf ben ik een half Chinees-half Nederlandse bekeerlinge. Ik heb ook beproevingen (gehad) wat betreft mijn familie, en dat geldt voor misschien 9/10 bekeerlingen. Maar dat het blijkbaar bestaat dat je als bekeerling zo slecht wordt behandeld door moslims in je omgeving stelt mij heel erg teleur!!
Hoeveel hasanaat hadden deze roddelende personen wel niet kunnen vedienen als zij hem dingen van de islam hadden geleerd die hij de rest van z’n leven zou toepassen, of op z’n minst aardig voor hem waren geweest, ipv hem als “nepbroeder” te bestempelen en zich te laten leiden door hun jaloezie en afgunst. Waren er in de tijd van de Profeet (vrede zij met hem) ook geen ontelbare bekeerlingen? En in de eeuwen daarna? Werden zij ook met het boze oog belastert door hun nieuwe ‘broeders en zusters’ of werden zij juist met veel liefde en blijdschap ontvangen door de moslims? Wat is er gebeurd vandaag de dag, dat mensen zich zo verheven voelen boven anderen. Elk spatje arrogantie is er 1 te veel, als we het maar wisten..
Alhamdulillah, mijn zusters in regio Leiden organiseren zoveel bekeerlingen-bijeenkomsten en onderhouden een sterke band met bekeerlingen. Moge Allah hen belonen! Inmiddels zijn we Alhamdulillah een hechte vriendinnen groep geworden, en of je bekeerling bent of de islam van je ouders hebt mee gekregen, je voelt gelijkheid onder je zusters, want we zijn allemaal moslim Alhamdulillah. Ik zag het nooit zo in als nu, maar Allah heeft mij begunstigd met deze lieve zusters en slechte vrienden van mijn pad verwijderd, wat blijkbaar niet voor elke bekeerling is geschreven.
Ps. Laten we ook niet te slecht praten over deze broeders en zusters die hem zo behandeld hebben, insha’Allah hebben zij inmiddels hun fouten ontdekt en vergeving gevraagd hiervoor..
Ik Nederlander, herken alles en geef een maandsalaris(bij wijze van spreken) voor één keer onbespot bidden in de moskee!
Mijn vrouw,Marokkaanse ervaart hetzelfde.
Wij beleven de Islam daarom alleen,met Allah (swt) Thuis!
Ramadan mubarak
Moslim is een broeder moslim, background doesn’t matter. Veel moslims zijn alleen in woorden moslims. Hen zou ik eerder adoptiebroerders noemen. Het beleven ervan is bij moslimbekeerlingen veel sterker en juist zij zijn de bewuste moslims! Diep uit mijn hart respect!
Gesterkt worden in elkaars onvermogen om de dingen te zien voor wat ze werkelijk zijn is een bekend gegeven. Het is dan ook makkelijker om maar iets aan te nemen dan na te denken over over de werkelijkheid. Het is al zo bekend als de mensheid. Als men niet weet waar het onweer door veroorzaakt wordt dan verzint men Donar die met zijn hamer op het aambeeld van het zwerk slaat.
Als iemand niet zelfstandig genoeg is om zelf na te denken en met beide benen stevig op de grond te staan dan is zweven in groepsverband een hele makkelijke weg. Bij elkaar de twijfels wegpraten voelt goed. Geen uitdagingen meer, alleen zwelgen in onkunde. Gezapig en vadsig, nooit meer hoeven nadenken, nooit meer verantwoording en ook nooit een uitdaging. Het is een levende dood, geestelijk afgetakeld in ruil voor geen twijfels.
Het nooit meer twijfels hebben heeft ook een keerzijde. Als men zich nooit meer afvraagt hoe het komt dat bepaalde systemen zo verrot in elkaar zitten dan zal men ook nooit meer werken aan een betere maatschappij. Dan heeft het onrecht gewonnen, dan is de domheid de baas geworden. Zodra er nooit meer een creatieve gedachte zal komen heeft de dood al feitelijk zijn intrede gedaan. Het is een keuze. Het is niet mijn keuze. Het is nogal gemakkelijk om op te geven, het hoofd te laten hangen, zich te onderwerpen. Ik heb niet zoveel respect voor emotionele zelfmoord. Dat is alleen voor slappelingen weggelegd!
Ik werd er helemaal stil van. En ook boos. Zulke jongens verdienen het niet om zo behandeld te worden, en al helemaal niet als het geloof waar hij voor koos wordt geprezen op hun broederschap. Want dat vind ik. Islam is een prachtig geloof, en heeft vele mooie kanten. Toch, als ik dit soort verhalen lees weet ik dat moslims ook weer mensen zijn, en net zo hatelijk en bitcherig kunnen zijn als een niet-moslim.
Oke, this one brought tears in my eyes….masha’Allah!Hou je band met Allah sterk en Allah zal jouw mensen op je pad brengen die van je houden….soms zul je beproeft worden maar ook daar kom je doorheen wetende dat Allah naast je zijde staat…
(Kom er na tig columns te hebben gelezen en bij mijzelf te hebben gedacht;’deze jongen kon zo moslim zijn’achter dat je dat bent,masha’Allah…)
Sub’hanna llaah, zo spijtig om te lezen hoe één van mijn broeders word gekweld door toedoen van mijn andere broeders en zusters.
Waar is de tijd gebleven waarin men zich presenteerde als één Ummah, als één lichaam? Zodra één onderdeel van het lichaam pijn leed, dan leed het gehele lichaam. Ik vraag me af waar men deze tijd heeft gelaten? De tijd waarin men elkander met een hartelijke tegemoet kwam . De tijd waar men enkel zijn tekortkomingen voor ogen zag, en haast geen tijd had om andermans tekortkomingen op te sporen. De tijd waarin men opkwam voor de zwakkeren en de minderbedeelden. De tijd waarin men uitnodigde naar de Islam en Zijn Vergevingsgezindheid?
De hedendaagse Ummah denkt enkel en alleen vanuit een ik-perspectief. Zolang hen alle leed en kwellingen worden bespaard dan zijn zij gelukkig. Zolang zij anderen (emotionele)schade kunnen berokkenen, dan zijn hun tijden goed gevuld.
Het is werkelijk waar triest om dit soort dingen te moeten aanhoren. Maar beste broeder, zoals je zelf zei , jij koos voor de islam en niet voor de moslims. De mensen zullen je keer op keer teleurstellen maar jouw Heer niet, en daar draait het om. Zijn welbehagen en tevredenheid is hetgeen telt, de rest baat niet.
Misschien een kleine troost ter afsluiting, voor mij ben je mijn broeder, iemand met wie ik zij en zij zou vechten. Iemand met wie ik mijn brood en water zou delen in zware tijden. Iemand met wie ik zijn lasten zou dragen, en kracht zou toespreken in emotionele momenten.
Een zwakke zuster.
“Blij dat hij de Islam heeft leren kennen, voordat hij de moslims leerde kennen.”
That one nailed it. Ik heb genoten van je stuk. Dank
dag adoptiebroeder, groetjes van een bekeerde moslima die gedeeltelijk dezelfde ervaringen had. Ik ben blij dat je moeder je steunt. Ook ik beleef islam individueel en prive, om verschillende redenen overigens niet alleen negatieve. Het gaat op en af maar een ding is zeker voor mij, het geschenk van het geloof is het grootste geschenk dat ik in mijn leven (bijna 60 jaar) heb gehad. groeten van amina
Ja… bekeerling of niet, wie de mensen heeft leren kennen leert van dieren houden. Het hoort bij het leven, blijkbaar, en is gruwelijk pijnlijk. Een scheiding en latere bekering leveren herkenbare taferelen op. Maar vergeet niet: je bent een woelwater, en de meeste watertjes staan stil of stromen kalm en regelmatig. Een cascade als de jouwe levert een ander level op. En het ideaal van de Islam is nauwelijks de praktijk -hoewel gelukkig soms wel. Wordt ouder, dieper, wijzer en minder… Rijp, en leer ons meer. Mooi, broeder.
Jouw verhaal komt mij `helaas` erg bekend voor. Ik heb een relatie gehad met een Nederlandse jonge. Na 5 maanden relatie te hebben gehad besloot hij moslim te worden. Niet dat ik zoveel kennis heb en een grote imaan heb, maar als tussenpersoon fungeerde ik wel tussen hem en Allah. Velen zien mij als DE reden dat hij moslim is geworden, dat is niet zo. Hij is moslim geworden omdat Allah hem riep en mij als middel had gekozen omdat Hij dat wilde.
Ik heb twee jaar lang gestreden met hem tegen mijn familie en vrienden. Ik moest wijs maken dat hij niet voor de `show` deed maar voor zichzelf. Wel heb ik gezien dat mijn omgeving dat voornamelijk uit moslims bestaat naar ons raar keken, naar mij raar omdat ik als turk me land veraadde en met een niet-turk nam en omdat ik met een ‘Nederlander’ had dus ik deed taboe dingen. Hij werd raar aangekeken door mijn omgeving en zijn omgeving, steeds met opmerkingen die jij boven in je artikel noemt. Steeds maar zeggen wat ze in de media horen en zien en bevestiging zoeken voor wat er daar gezegd wordt.
Na lang gestreden te hebben tegen mijn omgeving en onder doodsbedreiging met hem contact gehad te hebben, heb ik met veel pijn hem verlaten met zijn Imaan.
Nu ik kijk en zie dat verschillende moslima’s hem leuk en apart vinden omdat hij een bekeerling is, en hij die naïf is en die dames wil helpen op gebied van Islam, denk ik zuster ga niet met hem omwille van apartheid maar omwille van Allah.
Ik wil niet dat hij nog meer pijn lijdt.
Er is zoveel te zeggen maar wat ik wil zeggen tegen mijn zuster, nu mijn imaan zwakker is als vroeger en ik mijn geloof bijna kwijt raak, let op!
Laten we gewoon ons niet wijs maken dat andere moslims fouten maken en dat zij de rotte appels zijn, maar neen, kijk in de spiegel en zie dat wij zelf nog genoeg fouten maken.
Ik voel me verantwoordelijk voor alle moslims en denk dat we allemaal ons zo moeten voelen. Als mijn mede geloofsgenoot de mist ingaat ben ik verantwoordelijk en kan ik hem of haar niet kleineren en minderwaardig behandelen. Maar onbewust doen velen van ons het. Laten we éénIslam zijn.
Erg herkenbaar.. mooi omschreven!
Prachtig, masha’Allah. Ik, als half Nederlands en Antilliaanse bekeerlinge, kan me hier ook helemaal in vinden! Er staan hier al zoveel posts dus ik zal het maar kort houden.
De profeet sallAllahu alayhi wa sallam zei:“En weet dat er veel goeds verscholen ligt achter zaken die je niet graag hebt en dat de overwinning met geduld komt en de oplossing na het probleem en dat gemak na moeilijkheden komt.”
Met sabr en vertrouwen in Allah subhana wa ta’ala komt het goed. Moge Allah jou en alle andere bekeerlingen leiden.
Sprakeloos….. Dat je dit zo kunt neerzetten, zo gevoelig… Respect.
Apart. Heb altijd al het vermoeden gehad, door te teksten, dat je moslim was.
Respect;)
Respect.
Dit is de laatste column van je die ik vandaag gelezen heb. Ik ken je verhalen pas sinds vandaag. Maar menn wat herken ik toch veel van mezelf in jou. En wat kun je goed schrijven. Er kwamen gelijk allerlei herinneringen in me op. Ik hield namelijk ook van schrijven.
Tijdens het lezen dacht ik nog: hij is helemaal perfect als hij moslim zou zijn.
Moge Allah, subhanahu wa ta’ala je bijstaan. Ik gun het jou echt x
Mash’Allah ! Al wat ik kan zeggen. Ik kreeg tranen in mijn ogen door dit te lezen. Moge Allah azza wajal je helpen in je zoektocht naar rust. Hoe je beschreef dat de Islam je rust gaf enzo… Zo voelde en voel ik me nog. Doe zo voort en zoals je zegt: het boekt me niet meer wat ze denken!
*boeit