Sarah.

“Waar gaan de mensen heen die dood zijn?” Je lijkt een beetje te schrikken van mijn vraag, die dan ook best wel uit het niets komt. Je kijkt me aan en antwoordt vastberaden: “Naar de hemel.” Ik zeg dat de juf zoiets ook al zei. Ik vraag je hoe mensen daar dan binnen komen. Jij vertelt dat ze door een grote poort lopen, waarna ze aankomen op de allermooiste plek die we ons maar kunnen bedenken. Als ik vraag of ik daar alleen heen moet, verzeker jij me dat alle mensen die ik ken en die al eerder door de poort gelopen zijn, op me zullen wachten. “Wacht jij dan ook op mij? Anders wil ik niet.” Je belooft het mij. En dus kan ik weer verder met tekenen.

Dit gesprek voerde ik nu zo’n twintig jaar geleden met je en ik herinner het me nog als de dag van gisteren. Jij waarschijnlijk ook. Ik weet het niet zeker, we praten namelijk niet zoveel meer over vroeger. Na alles wat we ondertussen hebben meegemaakt, samen en apart van elkaar, leven we liever in het nu en soms vind ik dat jammer.

Het geluk in mijn leven komt namelijk vooral van mooie herinneringen, die ik aan nog mooiere mensen te danken heb. Herinneringen zoals het gesprek hierboven. En mensen zoals jij. Want jij, jij staat met stip op nummer één. Een plek die je maar met drie andere mensen hoeft te delen. Maak je geen zorgen, je kent ze allemaal. Precies zoals je mij kent. Want jij kent mij. Als geen ander.

Jij weet wat mij drijft, jij weet wanneer ik ongelukkig ben. Wij voelen elkaar aan. Als ik er eventjes doorheen zit, weet jij mij weer te motiveren. Bij jou kan ik mijn ei kwijt. En ondanks dat ik vaak op pad ben, ben je altijd dicht bij mij. Alleen al omdat ik dondersgoed besef dat ik ben wie ik ben, door jou. Ik heb mijn leven aan jou te danken. Ik heb onnoemelijk veel respect voor jou.

Jij hebt me laten dromen, jij hebt me leren vechten. Je hebt me gewaarschuwd voor verkeerde vrienden en shady meisjes. Je hebt me op mijn gemak gesteld als ik het allemaal niet meer zag zitten. Ik voel in alles dat je van mij houdt en dat is mijn grootste geluk in dit bestaan. Wij hebben een bijzondere band, waar ik God bijna dagelijks voor dank. Ondanks alles ben jij in mij blijven geloven. En ook al zeg je het niet vaak, ik weet dat je trots op me bent. Nu al. Zoals ik trots op jou ben.

Vroeger keek ik weleens naar je, als ik in het holst van de nacht thuis kwam. In het strookje licht dat dan over je heen viel, zag ik je met gevouwen handen in bed liggen. Biddend voor betere tijden en rust in huis. Voor al het goede, voor je gezin en je familie. Ik weet het zeker. Misschien bad je zelfs voor jezelf, al is die kans niet zo groot. Ik weet namelijk dat jij jezelf vaak wegcijfert. En ik weet dat alles wat je doet vaak vanzelfsprekend voor me lijkt, maar dat is niet zo.

Ik besef heel goed dat jij ons altijd alles hebt gegeven, wat je te geven had. In voor- en tegenspoed, in ziekte en gezondheid, tussen hoop en vrees. Ik weet dat jij je soms diepe zorgen om mij hebt gemaakt. Dat je denkt dat je in bepaalde dingen tekort geschoten bent. Dat is niet zo. En als het wel zo zou zijn, had ik je allang vergeven. Ik weet namelijk heel goed, dat ik soms haast onmogelijk ben om mee samen te leven. Dat mijn temperament soms alles overheersend is en ik, zelfs tegenover jou, weleens getergd uit de hoek kan komen. Omdat ik een gevoelsmens ben. Ik weet dat we daarom weleens botsen. Misschien wel omdat we ontzettend veel op elkaar lijken. Meer dan we ooit aan elkaar zullen toegeven. Het geeft allemaal niet.

Jij accepteert mij zoals ik ben. Jij echt. Jij hebt mij nooit in de steek gelaten. Jij was, bent en blijft mijn veilige thuishaven. Als onvoorwaardelijke liefde een uiterlijk had, was ze te zien op jouw pasfoto’s. Jouw schouders hebben lasten gedragen waar een ander allang onder was bezweken. Jouw ogen hebben tranen gelaten van intens verdriet. Dat jij me ooit zei dat ik één van de redenen was dat je hebt doorgezet in moeilijke tijden, zie ik als de beste daad die ik verricht heb in mijn voor mij vaak doelloos aanvoelende bestaan. Terwijl ik niet eens weet wat ik gedaan heb. Maar jij hebt altijd gelijk, of dat nu vroeg of laat uitkomt. Dus zal ook dit wel waar zijn.

Ik ga weer naar school, ik doe mijn best. Mijn allerbest om een verantwoordelijk, evenwichtig, sociaal, sterk, betrouwbaar, standvastig, eerlijk, geduldig en nobel mens te zijn. Net als jij.

Ik vind het moeilijk om de juiste woorden te vinden, omdat er heel veel door me heengaat. Je kent me, mentaal ben ik haast nooit op de plek waar ik fysiek aanwezig ben. Bovendien hebben 2Pac en Kanye West het allemaal allang al beter verwoord. Ik zal je nooit terug kunnen geven wat je mij gegeven hebt. Nooit terug kunnen doen, wat jij voor mij gedaan hebt. Ik streef er dan ook alleen maar naar, om de reden te zijn dat je lacht en ’s nachts lekker slaapt. En een beetje op je te lijken. Ik wil je tranen drogen en er voor je zijn. Ik dank God voor elke dag dat ik je nog bij me heb, omdat ik genoeg mensen ken die het zonder moeder moeten doen. Ik zou niet weten hoe te overleven, want jouw hart is het mijne.

Van harte gefeliciteerd mama, voor de 50e keer. En voor de 500e keer: ik hou van jou. En de hele wereld mag het weten. Deze is voor jou.