Zondag.

Zondag.

Als ik ergens geen woorden voor heb, zegt dat juist alles. Zonder woorden. Voor wat er vandaag allemaal door me heen ging, heb ik geen woorden. Ik kan het niet uitdrukken, ik weet het. Maar het proberen, dat kan geen kwaad. Proberen. Doen. Dat is wat ik sinds vandaag besef.

Solidariteit: de ruggengraat van onze vrijheid?

Solidariteit: de ruggengraat van onze vrijheid?

Binnen de groep die de voordelen ontvangt of de nadelen niet ondervindt van een scheve situatie moet, op een gegeven moment, de onwenselijkheid en een realisatie van de onhoudbaarheid hiervan ontstaan. Als dit niet gebeurd en binnen de heersende klasse er geen steun komt voor het verbeteren van de positie van minderheden, zullen niet alleen de minderheden hieraan ten onder gaan. Een mens kan het onverdraaglijke, simpelweg, niet lang verdragen. Hoe vanzelfsprekend deze uitspraak ook is, in de geschiedenis hebben velen hem over het hoofd gezien.

Robbie en z’n vriendjes.

Robbie en z’n vriendjes.

Robbie pest het allerliefste jongetjes en grote meneren. Zwarte jongetjes of grote meneren, opgeschoren jongetjes of grote meneren, jongetjes of grote meneren met mooie auto’s, jongetjes of grote meneren die lekker ruiken en al helemaal jongetjes of grote meneren die bijdehand zijn als Robbie ze aanspreekt op hun gedrag. Jongetjes of grote meneren die Robbie een weerwoord geven, terwijl ze heel goed weten dat ze bijvoorbeeld niet mogen samenscholen. Terwijl alle jongetjes en grote meneren weten dat ze heel goed moeten letten op waar, wanneer en hoe lang ze hun auto’s parkeren. Dat ze hun enge honden aanlijnen en hun vuilniszakken goed in de container stoppen.

Hoi op de vork.

Hoi op de vork.

Iedereen is druk tegenwoordig. Druk, druk, druk. Druk met studeren, druk met werken, druk met afspraken en verplichtingen. Het druk hebben is niet altijd leuk. Maar wie geld wil verdienen, hogerop wil komen of alles in het werk stelt om zijn of haar dromen te realiseren, tsja, die moet wat. Die moet het druk hebben. [...]

Hypocriet.

Hypocriet.

En ik dan? Ik ben een man joh, gek. En mannen zijn gewoon anders. Mannen moeten erop uit, dingen ontdekken. Rokkenjagen, prooien vangen, harten breken. Brokken maken. Ervaring opdoen, hallo. Zo zijn wij. Dat is genetisch gewoon zo, kunnen wij ook niks aan doen. Wij hoeven daar dus ook geen verantwoording voor af te leggen. Voor ons gelden gewoon andere regels. Ik maak het mezelf allemaal wijs, bijna. Tot ik het lampje van de benzine plots hoor knipperen en ik even ontwaak. Ik pak de rechterbaan en let op bordjes die het dichtstbijzijnde tankstation aanduiden. Terwijl ik mijn adem in de koude najaarslucht kan zien, dringt het tot me door.

Nederland.

Nederland.

Links, rechts, niets echts; dit, dat, goed, slecht; allochtoon, autochtoon; wonderschoon en ongewoon; hetero, metro, homo, bi; ik zie, ik zie, wat jij niet ziet; Westers, niet-Westers, niet-moslim, moslims; merkMocro’s, Hugo Bosslims; armen, rijken, achterstandswijken; luisteren, horen, zien of kijken; modaal, liberaal; theatraal, “Doe eens normaal”; bureaucratisch, democratisch; zwart, blank, variaties; conservatief, progressief; negatief en [...]

De vrouw.

De vrouw.

Met haar kan ik lezen en schrijven. Over haar kan ik schrijven. Over haar wil ik schrijven. En zingen, maar dat kan ik niet. Dus schrijf ik. Over haar.

09.10.2011 · Categorie: Mensen · Tags: , , , , · 5 Reacties »
Toch?

Toch?

En de wonden op haar ziel genezen niet met een pleistertje, dus soms vraagt hij zich af of hij wel moet blijven plakken.

Onderwegtekst.

Onderwegtekst.

Leven is een werkwoord. En ik heb zin om te blijven werken. Onverstoord, geduldig en pro-actief.

Pour tout. Et plus.

Pour tout. Et plus.

“Shal ken selek a goya?” Hij kijkt me aan en lacht breeduit. Ik kijk in twee donkere pretoogjes en een mond waar nog maar weinig tanden in zitten. Op sympathieke toon vraagt hij me om twintig Dirham, terwijl hij z’n rechterhand uitsteekt. We hebben net een rit van bijna een half uur achter de rug, [...]