Welkom
Welkom op mijn website!
Het is mij een eer u als lezer te mogen verwelkomen. Ik schrijf, ik spreek en het resultaat is op deze website te zien. Huur me in voor uw redactie of event, bekijk mijn agenda, lees mijn biografie en bekijk elders gepubliceerd werk.
Vergeet mijn werk ook zeker niet te delen via social media, gunnen moet kunnen!
Ayo, mo syi, güle güle, houdoe en beslema,
Derek Otte
Otte I.
Zoals moslims vrij hebben met kerst, krijgen niet-moslims vrij met Suikerfeest. Da’s gewoon eerlijk. Elke feestdag die door meer dan honderd mensen in Nederland gevierd wordt, betekent een officiële feestdag en dus een vrije dag voor iedereen. We moeten dan wel op elkaars feestjes worden uitgenodigd, anders telt het niet.
De toren van Babel.
Ons collectieve probleem is dat we met z’n allen meer op elkaar lijken dan we zouden durven denken en als samenleving geconfronteerd worden met problemen die onze collectieve pet te boven gaan. Een schuldige aanwijzen helpt even, maar is nooit een oplossing. Mensen uit het reuzenrad trappen helpt niet, we moeten het rad samen repareren. Beseffen dat we samen bouwen aan dezelfde toren van Babel, maar abominabel slecht samenwerken. We spreken elkaars taal niet, dat is het probleem.
De gepensioneerde brandweerman.
Ik zit gewoon niet zo lekker in m’n vel of ik ben een beetje overwerkt. Ik heb een beetje een overload aan prikkels binnen, waarvan ik misschien meer dan de helft zelf op heb gezocht. Mijn leven is een film soms, een ritje in de achtbaan. Van verplichting naar deadline, van optreden naar schrijfsel. Van geweldig compliment naar doodsbedreiging. Ik ben misschien een beetje total loss, maar dan echt. Ik moet misschien even op vakantie, maar ik kan niet op vakantie. Ik heb boetes te betalen, facturen te voldoen. Ik heb vaste lasten. Hoofdpijn, maar komt goed. Ik heb meer last van mentale dan financiële moeilijkheden.
Liefde voor het geschreven woord.
Boeken zijn in staat een ziel te raken, onpeilbaar diep. Het geschreven woord heeft de kracht een gedachte dichtbij te brengen, te inspireren, te voeden, te verdiepen, nieuwe dingen te laten ervaren, te verlichten en antwoord te geven op lang gekoesterde en nog onbeantwoord gebleven vragen. Een verbinding tussen stof en geest. Voor ieder denkend mens. De bladzijden nodigen je uit. Het geschreven woord helpt je op weg. Altijd.
Over broederschap.
Niet wit of zwart, maar wie een hart heeft. Hem begroet ik als mijn broeder.
Trieste wanvertoning.
Hoofddoek. De onderdrukking van vrouwen. Zo heb ik er nog wel een paar. Dat verband als feitelijk juist presenteren, is net zo misleidend en abject als roepen dat elke vrouw zonder hoofddoek automatisch een hoer is. Al vind ik ‘vrouwenonderdrukking’ als woord net iets netter klinken dan ‘hoer’. Maar dat is dan ook het enige verschil. Beide verbanden en beweringen zijn beledigend en bovendien onjuist.
Paginagroots.
Voor antwoorden op de vragen die je stelt over pijn en het soms zo graag ergens anders willen zijn dan thuis omdat het daar niet pluis is. Over het hoe, wie, waarom, wanneer en het niet meer willen en kunnen huilen. Over de builen en bulten die je opliep bij het lopen over je pad. [...]
Perfectie.
Haar ogen zijn geváárlijk en ze kijkt niet scheel (niet eens een beetje), ze ruikt altijd naar roosjes, haar oren zijn al net zo mooi vormgegeven als haar lippen, haar huid is gladder dan je dekbed nadat je moeder het heeft op staan maken en haar bos krullen is helemaal echt? Ze heeft de zelfde uitstraling als meisjes op profielfoto’s op Facebook, maar dan zonder Photoshop en dat ook nog eens allemaal zonder foundation, conditioner, make-up en andere fake-up? Wow.
Gunnen is gewoon uit de mode.
Bij een foutje krijg je feedback. Zo werkt het hier. Nooit hoor je iets, behalve bij een misstap. Dan mag je het voelen. Toch? Ik haat die instelling. Dat negatieve, dat harde. Dat soort van stoere. Ik had er last van tussen mijn 15e en 20e. Dat maakt me niet beter dan een ander, maar ik voel me wel genezen. Lichter. Ik ben blij dat ik genezen ben. Het bracht me nergens, dat gehaat.
Comfy schoeisel.
De verbazing is voor het allergrootste deel te wijten aan mijn volledig selectieve, subjectieve en suggestieve kijk op een bepaald soort schoenen. Of laarzen. In ieder geval, schoeisel. Dingen voor om je blote voeten of sokken, dingen waar je mee naar buiten kunt. Dingen die je uit moet doen voordat je een moskee binnen gaat. Dingen waarop, als ze van Nike zijn, een Nike-tekentje staat. Dingen waar in het zwembad van die blauwe boterhamzakjes omheen moeten. Gewoon, bepaald schoeisel. Uggs. Precies. Ik bedoel, Uggs.
Samen.
En ik? Ik ben geheelonthouder, ik vergeet niets. Iets in me zegt dat ik wat zulke mensen mij hebben gegeven, ik in mijn leven niet teruggeven kan. Ik kan alleen schrijven en dan blijven ratelen, dus dat doe ik maar even dan.