Comfy schoeisel.

Wat ging er door je heen toen je ze kocht? Wat maakte dat jij dacht, dat jij het wel kon hebben? Kijk, ik ben helemaal voor de vrijheid van meningsuiting. Iedereen mag een statement maken, op welke manier dan ook. Iedereen heeft het recht om erbij te lopen zoals het hem of haar goeddunkt. Iedereen. Iedereen mag daar ook wat over zeggen, dat geeft niet. Dat kan allemaal in Nederland. En van die vrijheid maak ook ik graag gebruik. Nu.

Zo vind ik de aanblik van de achterzijde van vrouwen van middelbare leeftijd met doorzichtige witte linnen broeken verre van prettig. Er zijn dingen die ik liever zie dan dezelfde categorie vrouwen, in zomerse topless uitvoering op plaatsen waar je ze niet verwacht. Ik kan mannen die hun haar verven niet echt serieus nemen. Hetzelfde geldt voor meisjes met een bouwvakkersdecolleté waar dat van de gemiddelde steigerbouwer bij verbleekt. Maar roep ik er wat van? Nee. We leven in een vrij land. Daarbij zit ware schoonheid gewoon van binnen. Daarbij doe ik op het gebied van mode en lifestyle zelf ook genoeg verkeerd, in de ogen van heel wat medemensen.

Ik krijg heel vaak rotopmerkingen over mijn Nikes. Of over mijn trainingspak. Of over mijn jas met een kraag van echt bont. Het meeste gezeik over mijn uiterlijk, komt voort uit het feit dat ik baarddragend ben. Geouwehoer, gratis en voor niets. Maar het is mijn baard. Ik heb er bewust voor gekozen om een baard te dragen. Mijn gezichtsbeharing is bij mijn identiteit gaan horen. Ik voel me naakt zonder baard. Ja, naakt. Daarbij komt dat ik me scheer, wanneer ik zin heb om me te scheren. Ook daarom heb ik dus een baard. Ik accepteer alle lullige en soms zelfs kwetsende opmerkingen die te maken hebben met mijn baard. Ik vind een baard mannelijk. En om terug te komen op de aanleiding van dit artikel, verbaas ik mij in toenemende mate over de perceptie van mannelijkheid bij een groeiend gedeelte van mijn geslachtsgenoten.

Die verbazing is voor het allergrootste deel te wijten aan mijn volledig selectieve, subjectieve en suggestieve kijk op een bepaald soort schoenen. Of laarzen. In ieder geval, schoeisel. Dingen voor om je blote voeten of sokken, dingen waar je mee naar buiten kunt. Dingen die je uit moet doen voordat je een moskee in gaat. Dingen waarop, als ze van Nike zijn, een Nike-tekentje staat. Dingen waar in het zwembad van die blauwe boterhamzakjes omheen moeten. Gewoon, bepaald schoeisel. Uggs. Precies. Ik bedoel, Uggs. Want serieus? Ben je nou serieus? Mannen, dragen jullie Uggs?

Mannen.

Uggs.

De twee begrippen, althans mijn perceptie van die begrippen, passen niet eens in dezelfde zin. Los daarvan vind ik Uggs horen in de volgende categorieën: accessoire van de Mango, Burberry kaplaars, accessoire van de Pieces, lipgloss, hoofddoek, minirok, badpak, bikini, en push-up BH. Dingen die je doorgaans bij vrouwen tegenkomt, zeg maar. Niet dat Uggs bij vrouwen opeens ophouden met Uggly zijn, maar goed. Het is vrouwelijk schoeisel, vind ik. Zonder gegronde medische redenen om over te gaan tot de aanschaf van een paar Uggs, is er geen excuus.

Mannen die denken dat ze het wel kunnen hebben, omdat ze zeggen stijl te hebben. Ze bestaan. Dat is daaraan toe. Erger nog is die fanatieke fanfare aan fantasten die ervan overtuigd is de blits te maken met Uggs. Die superhippe vogels die zelfs babyblauwe of bordeauxrode paren schapenpoten voor onder hun skinny jeans hebben aangeschaft en ermee rondlopen alsof ze de koning te rijk zijn. Elke zichzelf respecterende man wordt spontaan kortademig bij het zien van zulke gasten, maar zij paraderen met trots. Mijn hart huilt als ik ze zie lopen. Een blik op de foto van het voor mijn eerder genoemde bontkraag gemartelde fretje, zou een minder groot beroep op mijn compassie doen. Ik wil ze alarmeren, attenderen. Alternatieven aanbieden.

Andere opties zijn er namelijk genoeg. Er is een wereld naast die van de Uggs. Echt. Een goed paar Timberlands zit heerlijk. Ook die schoenen zijn warm en waterdicht. Een dubbel paar sokken wil ook weleens wonderen doen. Kun je om die sokken heen gewoon een paar Vans of Nikes strikken. Serieus, het kan. En als dat niet werk omdat je toch een soort fetisj hebt voor wol, omdat het nu eenmaal zo lekker COMFY zit, ga dan in een hele grote geitenwollen sok wonen. Echt, laat er eentje ontwerpen. Je krijgt in Nederland nog steeds voor de raarste dingen subsidie, probeer het gewoon.

Je hoeft geen grof geld neer te leggen om glad voor gek te lopen. En als je dat toch echt heel graag wil, ontwerp ik eigenhandig een glitterend tutuutje met merkstiftgele kraag, een met nepdiamanten ingelegde koeienbel, zwart-wit geblokte mouwen en een panterprint panty voor je. Voor de helft van de prijs van een paar Uggs.