De verjaardag, deel 1.

Oma werd 75 jaar. En da’s potdomme een respectabele leeftijd. De driekwart eeuw aantikken is een mijlpaal, iets om uitgebreid bij stil te staan. Oma voelde dat zo. Reden voor haar om een geweldig diner voor de hele familie te organiseren in Chinees specialiteitenrestaurant De Drie Draken. Een etablissement wat in de afgelopen decennia was uitgegroeid tot een ware hotspot in de wijk. Dit ondanks het feit dat boze tongen na hun overwonnen buikgriep, ontstaan na een avondje Chinees happen bij De Drie Draken, de slogan “Om te braken!” toe hadden gevoegd aan de naam van de tent.

Jong en oud, vooral oud, kwam ondanks de negatieve recensies graag eten in het restaurant waar geen enkele serveerster correct Nederlands sprak en de keuken waarschijnlijk met een reden hermetisch was afgesloten voor het publiek. Hoe het eten na een bestelling binnen vijf minuten dampend op tafel kon staan begreep niemand, maar het smaakte. Dat vond oma ook. Toen opa nog leefde, kwamen ze er samen elke dinsdagavond. Stipt op tijd, meestal om zes uur ’s avonds. De laatste jaren wilde het ook weleens gebeuren dat ze er om zeven uur zaten als de zomertijd net in was gegaan en oma haar biologische klok in de war zou raken als er tussen twee diners niet precies twaalf hele uren zaten. Dat zou alleen maar maagzuur opleveren. Vandaar dat ze in de wintertijd doorgaans om vijf uur ’s middags richting De Drie Draken togen. Oudere mensen zijn nogal van de tijd. En, in oma’s geval, ook bij de tijd.

Ze had zorgvuldig alle kinderen en kleinkinderen op de hoogte gesteld van haar verjaarspartijtje. Ze had de langwerpige tafel in het midden van het restaurant op papier uitgetekend, om zo precies uit te kunnen kienen wie naast en tegenover wie kon aanschuiven. Niet alle broers, zussen, neven en nichten mochten elkaar namelijk even graag. Eigenlijk konden sommigen elkaar niet luchten of zien. Eigenlijk waren er in de loop der jaren zo verschrikkelijk veel veel kleine en grote conflicten ontstaan, dat de uitgetekende tafel weleens een plaats delict zou kunnen worden bij een verkeerde positionering van de familieleden. Oma wist dat. Ze betreurde het, maar ze had het geaccepteerd. Met een ouderwetse kroontjespen en in een handschrift wat niemand die na 1950 was geboren nog hanteerde, laat staan kon lezen, had ze alle tweeëntwintig namen van haar bloedverwanten boven de als horizontale strepen uitgebeelde stoelen geschreven.

Met haar gouden leesbril op het puntje van haar neus, de krulspelden in het haar en een sigaret tussen de wijs- en middelvinger van haar linkerhand, had ze het papiertje nog eens goed bestudeerd. Ze probeerde zich te herinneren waar de vete tussen Danny en Fred ook alweer over ging, maar het lukte niet. Die twee waren altijd gek met opa en konden van kleins af aan goed met elkaar door een deur. Tot het as van haar rokertje, zoals haar vaste benaming voor haar nicotineshot luidde, plots op haar schoot viel en haast een gaatje brandde in haar donkergroene ochtendjas, had ze zich afgevraagd hoe het toch zo kon zijn dat deze twee kleinzoons elkaars bloed wel konden drinken. Ze had het opgegeven. Van piekeren kwam alleen maar ellende, dat liet de minieme brandschade op haar ochtendjas wel zien. Het zou allemaal wel loslopen. Diezelfde middag nog.

Onder het genot van een zondags kopje thee had ze het conceptvoorstel namelijk voorgelegd aan haar drie dochters. Eva, de jongste van het stel en bovendien de moeder van Danny, ging meteen akkoord. De afstand tussen haar enige zoon en diens neef Fred, was veilig. Die twee zaten in ieder geval een armlengte en de lengte van het lemmet van een gemiddeld tafelmes van elkaar verwijderd. Dat was het belangrijkst. Dezelfde afstand bestond er in oma’s concept tussen Fred en de man van Eva, Rob. De laatste had ooit plechtig beloofd niet te zullen remmen als Fred voor hem op een zebrapad zou lopen. Laatstgenoemde heeft hardop gezegd Rob nooit meer te willen zien, behalve op diens begrafenis. Louter om te controleren of hij wel echt dood was. Met de dochters van Rob en Eva, Sanne en Cheryl, had eigenlijk niemand een probleem. Eva bekeek het blaadje. Met een kritische blik had ze het papiertje van haar moeder in ontvangst genomen en met een opgeluchte glimlach schoof ze het plan van aanpak door naar haar oudere zus Josje.

Josje was de middelste van het gedochterte, zoals oma haar kroost liefkozend noemde. Ook zij wilde betrokken worden in de voorbereidingen op het familiefestijn. Haar dochter Mireille moest een prominente plaats aan tafel krijgen, zodat iedereen met haar kon praten. Mireille was de populairste van het hele stel, althans, dat geloofde Josje. Tijdens elke familiebijeenkomst was de positie van Mireille een podiumplaats, een Centraal Station. Het epicentrum van het universum. Josje vond dat belangrijk. Daarbij was de verjaardag van oma ook nog eens de eerste keer in vijf jaar tijd dat Steven, de zoon van Josje, weer oog in oog zou komen te staan met Fred. Tussen Steven en Fred liep het al vanaf hun jongste kinderjaren niet erg lekker en door de jaren heen nam hun slechte relatie alleen maar duisterder vormen aan. Josje bekeek de plattegrond aandachtig en bleek snel tevreden, tot opluchting van oma. Dat Eva ergens achter stond, betekende in het verleden namelijk niet altijd automatisch dat Josje ook akkoord was. Om nog maar te zwijgen over de vele verschillen van inzicht tussen Josje en Christel, de oudste van het stel.

Christel was de moeder van Fred en eigenlijk ook diens beschermengel. Hij was haar oogappeltje, haar prins. Haar knuffelobject. Zij was zijn alles, maar ook zijn grote niets. Christel was emotioneel niet altijd even stabiel en dit gegeven had z’n weerslag op het gezin, dat naast Fred bestond uit haar ex-echtgenoot Alfred, haar dochter Joy en haar jongste zoon Corben. Over het vraagstuk aangaande wat Christel en Alfred gerookt hadden voordat zij de naam van hun laatste kind bedachten boog de hele familie zich al zo lang als Corben op de wereld was, maar dat wist Christel niet. Ze bekeek het kunstwerk van haar moeder al even analytisch als haar zussen. Na elke naam met haar wat knokige wijsvinger langs te zijn gegaan, ging ook zij akkoord. Oma’s conceptplattegrond was goedgekeurd door de drie gezusters. Een korte zucht van opluchting verliet haar longen. Tijd voor nog een kopje thee. Tijd om af te tellen naar de laatste zaterdag van de maand die voor haar lag, de avond waarop zij haar verjaardag zou vieren.

Ze had er nu al zin in, stiekem.