Verre van een held.

Goed, maar niet gek. Aardig, maar niet dom. Kwetsbaar, maar weerbaar. Sterk in het tonen van m’n zwakte. Sterker nog door strijd. Zelfverzekerd, maar niet arrogant. Onzeker, maar niet bang. Nobel. Nederig. Oprecht. Niet narcistisch, wel assertief. Geen opgever, maar een doorzetter. Geen rolmodel, geen voorbeeld. Gewoon openhartig, eerlijk. Authentiek. En verre van een held. Ik hoop dat mensen dat over me zeggen wanneer ik er niet meer ben.

Het verbaast me steeds meer hoe hoog of hoe laag mensen mij hebben zitten. Meer dan eens hoor ik hoe talentvol ik ben, hoe geweldig ik kan schrijven en hoe verschrikkelijk ik het ga maken. Ik ga niet liegen, dat is fijn om te horen. Mooi. Onderbouwd gebracht en op de inhoud gericht, doet het me oprecht iets. Ik ben blij dat ik mensen kan motiveren, inspireren. Dat ik een lach op jouw gezicht kan brengen of juist tranen in je ogen. Dat je een stuk van jezelf herkent in wat ik schrijf. Want ik schrijf niet met m’n handen, ik doe het met m’n hart. Echt. Elk stuk tekst is een afspiegeling van wie ik ben, van hoe ik me voel of van wat ik vind dat de wereld in moet. Elk bouwsel van woorden, woordgrappen, zinnen en alinea’s is persoonlijk. Puur persoonlijk en puur.

Om die zelfde reden trek ik het nog steeds erg slecht als mensen niet onderbouwd mijn stukken de grond in boren. Mensen die zich niet met schrijven of een andere vorm van artistieke uiting bezig houden, snappen vaak niet dat het me zo raakt. Het hoort erbij, daar moet een schrijver tegen kunnen. Onzin.

Niet onderbouwd en vaak ook nog anoniem iemand proberen te breken, is laag. Zielig. Kansloos en veilig. Even triest als, ik zeg het eerlijk, kwetsend. Het is een vreemde gewaarwording om voor de meest vreselijke dingen te worden uitgemaakt, om zelfs doodsbedreigingen naar je hoofd geslingerd te krijgen. Om denigrerend te worden bejegend op stukken waar jij onder je eigen naam kostbare tijd en vooral energie in hebt gestopt. Andere mensen scheppen er vreugde in, weet ik inmiddels. Maar leuk is het niet.

Jezelf erover uitlaten, is zeuren. Je aanstellen. Meer oog voor criticasters hebben, dan voor mensen die het je gewoon gunnen en achter je staan. Onzin. Fans staan sowieso ver boven anoniem haatvolk, dat staat altijd buiten kijf. Ik dank iedereen vaak oprecht voor alle mooie reacties, mails en andere vormen van waardering. Als je dat dan weer te vaak doet, ben je een slijmjurk. Of iemand die graag vertelt over hoeveel support hij wel niet krijgt. Op het moment dat je de publieke ruimte betreedt, moet je schijnbaar met al dat soort dingen om kunnen gaan. Automatisch, alsof jij weet hoe het hoort. Nou, ik weet het in ieder geval niet. Ik ben namelijk gewoon een jongeman. Een mens. Gewoon, een gozer.

Dat is geen valse bescheidenheid, het is gewoon wat het is. Ik ben niet geniaal en niet psychisch gestoord. Ik ben niet perfect, ik ben niet verloren. Ik ben niet geweldig en ook niet verschrikkelijk. Ik jaag gewoon mijn dromen na en maak met ziel en zaligheid gebruik van het talent dat ik ook maar gekregen heb. Ik werk onmenselijk hard, dat wel. Ik wil de wereld een klein beetje beter achter laten dan dat ik ‘m aantrof. Ik wil geld verdienen met wat ik leuk vind om te doen, ik kan nu eenmaal niet zo goed werken voor een baas en ik ben slecht in studeren. Dat is echt alles.

Ik praat niet namens onderdrukte groepen, ik ben geen spreekbuis van een ongehoorde massa. Ik ben niet de held voor minderheden. Minderheden bestaan in een stelsel dat mensen waardeert naar nationaliteit, etniciteit of religie. Ik denk zo niet. Ik schrijf niet om te choqueren, ik spreek niet om de aandacht op mijn persoon te vestigen of om andere personen kapot te maken. Mij gaat het om mijn boodschap. De universele boodschap van herkenbaarheid, optimisme en de dialoog. Liefde, hoop. Geloof. Humor. Inhoud. Aan de andere kant wil ik mensen wakker schudden, vanuit mijn eigen overtuiging. Ik hoef geen vrienden te maken met mijn teksten, ik vraag ook niet om vijanden. De tijd die ik hier op aarde gekregen heb, hoop ik te besteden aan het uitdragen van die boodschap. Aan groeien en ontwikkelen in wat ik het leukst vind om te doen.

Ik ben niet gaan schrijven om als hippie of watje te worden bestempeld. Ik ben geen selectief verontwaardigde, linkse zuurpruim. Ook ben ik niet een louter geweldig persoon of de nieuwe grootste schrijver van Nederland of iets. Ik wil niet een hokje worden geduwd, geen enkel hokje. Ik ben ik. Ik schrijf en ik spreek over wat ik wil, hoe ik het wil en gewoon. Omdat ik het wil. Als product van de samenleving waar ik in op ben gegroeid, met het vermogen mijn opvattingen in klare taal te gieten, met de wil om mijn zienswijze te delen met de wereld en met een ambitie die tot een ander zonnestelsel reikt. Ik heb gekozen voor een ander bestaan dan wat als ‘maatschappelijk verantwoord’ en ‘veilig’ gezien wordt. Ik kan het iedereen aanraden, maar er is op zichzelf niets prijzenswaardig aan.

Ik ben iedereen die me steunt, dankbaar. Echt, ik groet jullie met de grootste waardering en het diepste respect. Dat heb ik al gezegd en dat zal ik blijven zeggen, omdat ik het oprecht meen. Waardering op de inhoud is een groot goed. Ik ben iedereen dankbaar die me onderbouwd en binnen de fatsoensnormen afkraakt. Echt, daar leren beide partijen van. En het allerergste voor iemand die iets creëert, is dat zijn of haar werk onopgemerkt blijft. Ik wil alleen duidelijk maken dat ik er geen behoefte aan heb om voor meer te worden aangezien dan ik ben en dat ik er ook vrij weinig voor voel om niet onderbouwd en anoniem de grond in te worden geboord.

Laat mij inspireren en verbinden. Laat mij wakker schudden en herkenning bieden. Laat mij schrijven en spreken voor wie wil lezen en luisteren. Als ik daar dan ook nog mijn brood mee kan verdienen en ondertussen gewoon mezelf kan blijven, is mijn leven gelukt. Ik ben niet arrogant, ik heb zelfkennis. Genoeg om te weten dat ik slechts mezelf ben. En verre van een held.