Vrijdag, broek uit.

Vanmorgen zat ik in de tram. Heel eventjes maar, maar lang genoeg om -zonder iets speciaals te doen- de aandacht van een wat ouder echtpaar te trekken. Ze snapten hardop de dikte van mijn baard in combinatie met mijn kale bol niet. Het was hen namelijk duidelijk dat ik gewoon een gezonde Hollandse knul ben. En gezonde Hollandse knullen hebben niet zo’n dikke baard onder een kale bol hangen. “Dikke baarden zijn voor moslims,” hoorde ik de vrouw zeggen. “Ja, bah zeg. Lijkt wel zo’n radicaal,” vulde haar echtgenoot resoluut aan. Ik wist niet zo goed wat ik ervan moest vinden. Een directe aanval was het niet, ik werd alleen opvallend hard besproken. Ik voelde me ongemakkelijk, maar ik wilde niet in discussie. Op deze mooie vrijdag wilde ik geen dingen zeggen waar ik later spijt van zou krijgen. Ik moest een subtielere manier bedenken om mijn geleden leed kenbaar te maken. Daarom stond ik op, ging voor het echtpaar staan en liet mijn broek zakken.

Puur en alleen omdat ik onder mijn trainingspak een djellaba aan had.

“En nou?”, vroeg ik.

De blik in hun ogen bij het zien van mijn gewaad, was onbetaalbaar. Om de mogelijk noodzakelijke reanimatie van de twee personen voor mij te voorkomen, trok ik snel mijn mond open. In onvervalst plat Rotterdams zei ik iets over aangeleerde angst en hokjesdenken. Over dat niets is wat het lijkt en dat vragen vrij staat. Dat alleen de dialoog onze maatschappij kan redden. Alleen kolder kan van de polder een tolerante, interculturele samenleving maken. En alleen ludieke acties kunnen de achterlijkheid van de hokjesgedachte kapotmaken, denk ik. Goed weekend!