Welkom
Welkom op mijn website!
Het is mij een eer u als lezer te mogen verwelkomen. Ik schrijf, ik spreek en het resultaat is op deze website te zien. Huur me in voor uw redactie of event, bekijk mijn agenda, lees mijn biografie en bekijk elders gepubliceerd werk.
Vergeet mijn werk ook zeker niet te delen via social media, gunnen moet kunnen!
Ayo, mo syi, güle güle, houdoe en beslema,
Derek Otte
Acteren voor het leven.
Ze negeert het blauwe oog dat hij haar gaf. Ze negeert het blikje bier wat hij over haar hoofd leeg gooide. Ze negeert de plastic zak die hij over haar hoofd trok en dichtkneep bij haar keel zodat ze geen lucht meer kon krijgen. Ze negeert de schoppen tegen haar benen en de klappen in haar gezicht. Ze negeert de beledigingen die ze naar haar hoofd geslingerd krijgt. Ze negeert de messen die hij naar haar trekt. Ze negeert zijn sterke hand om haar keel. Ze negeert zijn handen die aan haar haren trekken. Ze negeert de kapot gegooide meubels. Ze negeert zijn doodsbedreigingen. Ze negeert de houten stok die hij kapot sloeg op haar rug. Ze negeert dat hij al haar geld afhandig maakt en zelf opmaakt. Ze negeert boven dit alles zichzelf.
Liefde voor het geschreven woord.
Boeken zijn in staat een ziel te raken, onpeilbaar diep. Het geschreven woord heeft de kracht een gedachte dichtbij te brengen, te inspireren, te voeden, te verdiepen, nieuwe dingen te laten ervaren, te verlichten en antwoord te geven op lang gekoesterde en nog onbeantwoord gebleven vragen. Een verbinding tussen stof en geest. Voor ieder denkend mens. De bladzijden nodigen je uit. Het geschreven woord helpt je op weg. Altijd.
Afscheid nemen.
Er stonden vaak meer mensen in mijn kamer dan spelfautjes in een tekst van een dyslectische rapper, en geloof me dat kunnen er heel wat zijn. Verzonken in deze gedachte dwaalde ik op de trap af naar beneden, naar de plek waar ik muziek maak. Ik wilde het vertellen, echt alles, en schreef alles van me af.
Ogenschijnlijk succesvolle baan.
Maar niet iedereen kan werk doen waar voldoening uitgehaald kan worden, nam ik me voor. Dus ik bleef. Ik bleef hangen in een ogenschijnlijk succesvolle baan, die ondertussen verweven leek met mijn identiteit. Achteraf onvermijdelijk, kwamen de dagen dat ik volledig in de put zat. In het begin had ik het niet zo door, maar de weerstand kwam vanzelf. Is er niets meer dan dit? Mensen verklaarden me voor gek, waarom zou je zo’n prachtbaan op zo’n leeftijd opgeven?
Zwart als roet.
Ons hardwerkend volkje een beetje betichten van racisme, je bent niet goed in die bruine pepernoot van je. Als er een natie is die niet racistisch is, dan zijn wij het godverdomme wel. Weet je wel hoeveel zuurverdiende euro’s we jaarlijks naar ontwikkelingshulp pompen? Het grootste deel daarvan gaat dus gewoon naar negers, hè. Dus daar ga je al, met je hele theorie.
Het hart danst.
Geen vuiltje aan de lucht, wel ijzer. Vliegtuigen maakten hun opwachting en bewezen nog maar eens des te meer de vooruistrevendheid van het verbond. De zwaartekracht werd getrotseerd en het welzijn was ongeëvenaard, de piek leek nog lang niet te zijn bereikt.
De held.
Deze held had graag drie tikken willen uitdelen, maar dacht plotsklaps aan een ander nieuw postbus 51-spotje. Ja de held had een helder moment en gebruikte zijn stoere iPhone niet om 1-1-2 te bellen, nee hij dacht aan het wat er gezegd werd in het spotje: “Pak de overvaller, pak de mobiel. De pakkans vergroten heb je zelf in de hand.”
Solidariteit: de ruggengraat van onze vrijheid?
Binnen de groep die de voordelen ontvangt of de nadelen niet ondervindt van een scheve situatie moet, op een gegeven moment, de onwenselijkheid en een realisatie van de onhoudbaarheid hiervan ontstaan. Als dit niet gebeurd en binnen de heersende klasse er geen steun komt voor het verbeteren van de positie van minderheden, zullen niet alleen de minderheden hieraan ten onder gaan. Een mens kan het onverdraaglijke, simpelweg, niet lang verdragen. Hoe vanzelfsprekend deze uitspraak ook is, in de geschiedenis hebben velen hem over het hoofd gezien.