Welkom
Welkom op mijn website!
Het is mij een eer u als lezer te mogen verwelkomen. Ik schrijf, ik spreek en het resultaat is op deze website te zien. Huur me in voor uw redactie of event, bekijk mijn agenda, lees mijn biografie en bekijk elders gepubliceerd werk.
Vergeet mijn werk ook zeker niet te delen via social media, gunnen moet kunnen!
Ayo, mo syi, güle güle, houdoe en beslema,
Derek Otte
Ilham.
Ik zag haar voor het eerst bij de bakker en ik twijfelde geen moment. Ik sprak mijn waardering uit voor de intensiteit waarmee ze brood bestelde, waarna ik meteen over het mogelijke bestaan van Marsmannetjes begon. Ze keek me nogal vreemd aan, alsof ik een korkie was.
In volle bloei.
Het is bijna mei. En daar is hij blij mee. Mei lijkt qua uitspraak namelijk het meest op ‘mij’ en als iemand hem blij maakt, dan is hij het zelf wel. Hij, de grote. Hij, de geweldige. Hij, de alleskunner. Zijne Koninklijke Hoogheid Arrogante Lambal.
Kleine.
Ik zou niet weten wat ik zonder jou zou moeten, alleen al bij die gedachte krijg ik kippenvel. Jij bent het zonnetje in huis, nog altijd, ondanks alles. Jouw vrolijke ogen en je oprechte glimlach, kunnen mijn dag maken. Je hebt een groot hart dat nog van goud is ook, onthoud dat. En laat niemand je ooit iets anders wijsmaken.
Mooiboys en Chimeids.
Mannen gaan naar buiten om te jagen op koeien en schapen, die ze met hun blote handen wurgen en zelf ontleden. Het verworven vlees roosteren ze op een zelfgemaakt kampvuur op de openbare weg. Daarna brullen ze, terwijl ze met hun tot vuisten gebalde handen op hun borstkas bonken. Dat zijn mannen. Maar die mannen sterven uit. En dat ligt niet aan de mannen. Ook niet alleen aan de mooiboys.
Trouwma.
Dat daarom elke bruiloft eigenlijk groter moet dan die van Wesley en Yolanthe. Dikke dakka marrakchia, een negafa voor de bruid en een maatpak van Armani voor de bruidegom. Misschien wel echte stukjes goud in de bruidstaart en een optocht met olifanten en kamelen. Dat soort dingen.
De verjaardag, deel 1.
Niet alle broers, zussen, neven en nichten mochten elkaar namelijk even graag. Eigenlijk konden sommigen elkaar niet luchten of zien. Eigenlijk waren er in de loop der jaren zo verschrikkelijk veel veel kleine en grote conflicten ontstaan, dat de uitgetekende tafel weleens een plaats delict zou kunnen worden bij een verkeerde positionering van de familieleden. Oma wist dat.
Op naar de top.
U moet goed begrijpen, dat de afgelopen weken alles bij ons thuis in het teken stond van gisteravond. Afdansen. We hadden het woord in spiegelbeeld op het voorhoofd van mijn zusje geschreven met een permanent marker. Zo zou ze elke dag, bij het in de spiegel kijken, doordrongen zijn van het belang van gisteravond. Elke dag evalueerden mijn moeder en ik de video-opnames van eerdere keren, om de herhaling van kleine foutjes te voorkomen. Voor het vorige afdansen kreeg mijn zusje namelijk een 8.5 van de jury en dat kan niet. Dat kan gewoon niet. Een 8.5 is een schande voor een stijldansfamilie als de familie Otte. Een rochel in het gelaat, maar dat even daar gelaten.
Over broederschap.
Niet wit of zwart, maar wie een hart heeft. Hem begroet ik als mijn broeder.
Perfectie.
Haar ogen zijn geváárlijk en ze kijkt niet scheel (niet eens een beetje), ze ruikt altijd naar roosjes, haar oren zijn al net zo mooi vormgegeven als haar lippen, haar huid is gladder dan je dekbed nadat je moeder het heeft op staan maken en haar bos krullen is helemaal echt? Ze heeft de zelfde uitstraling als meisjes op profielfoto’s op Facebook, maar dan zonder Photoshop en dat ook nog eens allemaal zonder foundation, conditioner, make-up en andere fake-up? Wow.
Comfy schoeisel.
De verbazing is voor het allergrootste deel te wijten aan mijn volledig selectieve, subjectieve en suggestieve kijk op een bepaald soort schoenen. Of laarzen. In ieder geval, schoeisel. Dingen voor om je blote voeten of sokken, dingen waar je mee naar buiten kunt. Dingen die je uit moet doen voordat je een moskee binnen gaat. Dingen waarop, als ze van Nike zijn, een Nike-tekentje staat. Dingen waar in het zwembad van die blauwe boterhamzakjes omheen moeten. Gewoon, bepaald schoeisel. Uggs. Precies. Ik bedoel, Uggs.
Samen.
En ik? Ik ben geheelonthouder, ik vergeet niets. Iets in me zegt dat ik wat zulke mensen mij hebben gegeven, ik in mijn leven niet teruggeven kan. Ik kan alleen schrijven en dan blijven ratelen, dus dat doe ik maar even dan.
Witte maat, zwarte maat.
Uit een witte mond klinkt nu eenmaal alles logisch. Hoe lafhartig, laaghartig, lomp, misplaatst, mismaakt, misselijkmakend, denigrerend, dom, discriminerend, onnozel, onzuiver, onbegrijpelijk, arrogant, asociaal, achterlijk, beledigend, beschadigend of bedreigend het voor sommigen ook klinken kan. Da’s net zo logisch als het vaststaande feit dat zwarte Piet aan het klimmen in schoorstenen rode lippen en kroeshaar over heeft gehouden