Welkom
Welkom op mijn website!
Het is mij een eer u als lezer te mogen verwelkomen. Ik schrijf, ik spreek en het resultaat is op deze website te zien. Huur me in voor uw redactie of event, bekijk mijn agenda, lees mijn biografie en bekijk elders gepubliceerd werk.
Vergeet mijn werk ook zeker niet te delen via social media, gunnen moet kunnen!
Ayo, mo syi, güle güle, houdoe en beslema,
Derek Otte
Robotesque.
Blijf dicht bij wie je bent, bij de les en bij de tijd. Laat passie en ambitie het winnen van onzekerheid. Zie voor je wat je wil bereiken, vergeet niet om breed te kijken, laat niemand je vertellen dat jouw manier zal falen.
Hoofdpersoonlijk.
Raken we gedesillusioneerd door de donkere delen van het pad dat we bewandelen? Of omdat we nooit verwacht hadden ooit in het duister te moeten handelen?
Verschillend, welwillend.
Nee, ook daar ligt de waarheid toch anders, iets genuanceerder.
Maar helaas geloven we wat ons wordt aangeleerd toch eerder.
Vrijdag, broek uit.
“Dikke baarden zijn voor moslims,” hoorde ik de vrouw zeggen. “Ja, bah zeg. Lijkt wel zo’n radicaal,” vulde haar echtgenoot resoluut aan. Ik wist niet zo goed wat ik ervan moest vinden.
De verjaardag, deel 1.
Niet alle broers, zussen, neven en nichten mochten elkaar namelijk even graag. Eigenlijk konden sommigen elkaar niet luchten of zien. Eigenlijk waren er in de loop der jaren zo verschrikkelijk veel veel kleine en grote conflicten ontstaan, dat de uitgetekende tafel weleens een plaats delict zou kunnen worden bij een verkeerde positionering van de familieleden. Oma wist dat.
Oorzaken
Grappen, verhalen, gedichten, vragen, antwoorden en spoken word. Het zijn allemaal oorzaken, dingen om naar te luisteren. Vandaar dat ik deze naam gekozen heb als titel voor mijn eerste, echte, eigen show. Althans, show. Dat woord dekt de lading eigenlijk helemaal niet. De avond in Rotterdam en de middag in Amsterdam die ik in gedachten [...]
Verre van een held.
Aan de andere kant wil ik mensen wakker schudden, vanuit mijn eigen overtuiging. Ik hoef geen vrienden te maken met mijn teksten, ik vraag ook niet om vijanden. De tijd die ik hier op aarde gekregen heb, hoop ik te besteden aan het uitdragen van die boodschap. Aan groeien en ontwikkelen in wat ik het leukst vind om te doen.
Op naar de top.
U moet goed begrijpen, dat de afgelopen weken alles bij ons thuis in het teken stond van gisteravond. Afdansen. We hadden het woord in spiegelbeeld op het voorhoofd van mijn zusje geschreven met een permanent marker. Zo zou ze elke dag, bij het in de spiegel kijken, doordrongen zijn van het belang van gisteravond. Elke dag evalueerden mijn moeder en ik de video-opnames van eerdere keren, om de herhaling van kleine foutjes te voorkomen. Voor het vorige afdansen kreeg mijn zusje namelijk een 8.5 van de jury en dat kan niet. Dat kan gewoon niet. Een 8.5 is een schande voor een stijldansfamilie als de familie Otte. Een rochel in het gelaat, maar dat even daar gelaten.
Linkerbaan.
Jij en ik zijn nooit wij geweest, wij samen. Jij keek naar binnen door de ramen van mijn leven, dat stond als een huis waar ik per abuis zelfstandig en vanzelf handig elke steen voor zocht op het rechte pad met flauwe bochten.
Otte I.
Zoals moslims vrij hebben met kerst, krijgen niet-moslims vrij met Suikerfeest. Da’s gewoon eerlijk. Elke feestdag die door meer dan honderd mensen in Nederland gevierd wordt, betekent een officiële feestdag en dus een vrije dag voor iedereen. We moeten dan wel op elkaars feestjes worden uitgenodigd, anders telt het niet.
De toren van Babel.
Ons collectieve probleem is dat we met z’n allen meer op elkaar lijken dan we zouden durven denken en als samenleving geconfronteerd worden met problemen die onze collectieve pet te boven gaan. Een schuldige aanwijzen helpt even, maar is nooit een oplossing. Mensen uit het reuzenrad trappen helpt niet, we moeten het rad samen repareren. Beseffen dat we samen bouwen aan dezelfde toren van Babel, maar abominabel slecht samenwerken. We spreken elkaars taal niet, dat is het probleem.
De gepensioneerde brandweerman.
Ik zit gewoon niet zo lekker in m’n vel of ik ben een beetje overwerkt. Ik heb een beetje een overload aan prikkels binnen, waarvan ik misschien meer dan de helft zelf op heb gezocht. Mijn leven is een film soms, een ritje in de achtbaan. Van verplichting naar deadline, van optreden naar schrijfsel. Van geweldig compliment naar doodsbedreiging. Ik ben misschien een beetje total loss, maar dan echt. Ik moet misschien even op vakantie, maar ik kan niet op vakantie. Ik heb boetes te betalen, facturen te voldoen. Ik heb vaste lasten. Hoofdpijn, maar komt goed. Ik heb meer last van mentale dan financiële moeilijkheden.